Padaczka czasowa: cechy choroby, objawy i leczenie

Czasowa padaczka jest przewlekłą chorobą charakteryzującą się obecnością ognisk o zwiększonej aktywności elektrycznej w bocznej lub środkowej części płata skroniowego mózgu. W neurologii ten rodzaj patologii jest powszechny.

Padaczka temporalna

Padaczka czołowo-skroniowa jest patologią rozwijającą się na tle uszkodzeń struktur mózgu. Ten rodzaj patologii występuje zarówno u dorosłych, jak iu dzieci.

Rozpoznanie to można potwierdzić jedynie za pomocą wprowadzonych metod diagnostyki i wizualizacji tkanek mózgowych. Pojawienie się objawów uszkodzenia płata skroniowego podczas ataków nie zawsze wskazuje na porażkę tej części mózgu.

Problem może również dotyczyć impulsów napromieniowanych z innych części narządu. W niektórych przypadkach napady padaczkowe w tym stanie patologicznym występują bez utraty przytomności i wyraźnego syndromu konwulsyjnego.

Taka łagodna opcja nie wpływa prawie na możliwość prowadzenia satysfakcjonującego życia. U około jednej trzeciej pacjentów występuje padaczka ogniskowej skroniowej, której towarzyszą ciężkie, uogólnione napady padaczkowe, któremu towarzyszy utrata przytomności i drgawki.

Ten stan patologiczny nie jest bezpośrednio dziedziczony. W tym samym czasie lekarze nie wykluczają możliwości przekazania dziecku skłonności do tej choroby. Skuteczność terapii zależy w dużej mierze od przyczyn problemu.

Przyczyny

Ludzki mózg jest niezwykle złożoną strukturą. Dotknięte komórki funkcjonalne nie mogą dojść do siebie. Jednak ludzkie ciało ma swój margines bezpieczeństwa, a nawet niektóre uszkodzenia mózgu mogą być nieco zrekompensowane. Martwe neurony są zastępowane przez glej, komórki pomocnicze, które normalnie uczestniczą w metabolizmie, przekazywaniu impulsów nerwowych i wykonywaniu wielu innych funkcji.

Powstające ogniska glejozy stwarzają warunki do pojawienia się nieprawidłowej aktywności padaczkowej. Wszystkie przyczyny epilepsji czasowej można podzielić na dwie kategorie - okołoporodową i poporodową. Pierwsza kategoria obejmuje różne niekorzystne warunki, które powstały podczas rozwoju wewnątrzmacicznego i podczas porodu.

Można zidentyfikować następujące czynniki ryzyka:

  • zakażenia wewnątrzmaciczne;
  • uraz porodowy;
  • asfiksja;
  • niedotlenienie płodu;
  • narodziny przed terminem fizjologicznym;
  • dysplazja korowa.

Zwiększa ryzyko wystąpienia podobnego problemu u dziecka, jeśli przyszła matka ma uzależnienie od narkotyków lub alkoholu, szczególnie we wczesnych stadiach, kiedy kładzie się rurkę nerwową. Często ta patologia rozwija się w wyniku stwardnienia hipokampa. Jest to wrodzone zniekształcenie hipokampalnej struktury płata skroniowego.

Czynniki poporodowe obejmują różne niekorzystne warunki, które wystąpiły w trakcie życia pacjenta:

  • nowotwory mózgu;
  • urazy głowy;
  • zapalne i zakaźne patologie mózgowe;
  • ciężkie reakcje alergiczne;
  • zaburzenia krążenia mózgowego;
  • hipoglikemia;
  • wysoka gorączka;
  • niedokrwienie mózgu;
  • uzależnienie od alkoholu;
  • zatrucie organizmu;
  • awitaminoza.

Często dokładne przyczyny rozwoju tego patologicznego procesu nie mogą zostać ustalone nawet po kompleksowym badaniu.

Klasyfikacja

Wyróżnia się 4 formy rozwoju epilepsji czasowej:

  1. hipokampal;
  2. boczny;
  3. amygdala;
  4. operkowaty.

Klasyfikacja ta jest stosowana, gdy możliwe jest dokładne określenie lokalizacji istniejącego ogniska epokatywności. Co więcej, w praktyce medycznej większość przypadków padaczki skroniowej dzieli się na dwie duże grupy, w tym boczną i pośrednią.

Ponadto patologia ta może być zarówno jednostronna, jak i dwustronna.

Objawy

Pierwsze objawy kliniczne patologii mogą się ujawnić w każdym wieku. Nawet dzieci w wieku 6 miesięcy mogą doświadczać drgawek z powodu podwyższonej temperatury ciała lub stresu. Wskazuje to na obecność nieprawidłowej aktywności padaczkowej u dziecka. W przypadku epilepsji skroniowej napady padaczkowe mogą wystąpić bez utraty przytomności, ale z upośledzeniem motorycznym.

W takim przypadku objawy takie jak:

  • blaknięcie;
  • ustalanie stóp lub rąk;
  • odwraca oczy;
  • ruchy głowy.

W przypadku prostych ataków czuciowych pacjent może odczuwać zawroty głowy, słuch i zaburzenia widzenia. W rzadkich przypadkach występują halucynacje słuchowe lub wzrokowe.

Ponadto mogą wystąpić ataki ataksji przedsionkowej wraz z narastającymi naruszeniami prawidłowej percepcji otaczającej rzeczywistości. Ataki epilepsji na tle porażki aktywności elektrycznej w płacie skroniowym można wyrazić za pomocą zaburzeń serca, nadbrzusza, oddechowego i somatosensorycznego.

W tym przypadku patologia może manifestować objawy takie jak:

  • zgaga;
  • nudności;
  • ataki astmy;
  • ból brzucha;
  • guzek w gardle;
  • ból serca;
  • sinica skóry;
  • bezsensowny strach;
  • zaburzenia rytmu serca;
  • nadmierna potliwość.

Gdy padaczkę skroniową często obserwuje się złożone napady częściowe, którym towarzyszy utrata przytomności. Napad może być z drgawkami i bez nich, blokowanie i bez zatrzymywania aktywności ruchowej.

Często napadom tym towarzyszą automatyzmy ruchowe.

Rzadziej występujące wtórnie uogólnione drgawki, które występują z utratą przytomności i wyraźnym syndromem drgawkowym. Pacjent odrzuca głowę do tyłu, a niektóre grupy mięśni są obsługiwane symetrycznie.

Padaczce postępującej towarzyszy narastające naruszenie aktywności umysłowej, intelektualnej i sfery emocjonalno-wolicjonalnej.

Zaburzenia te manifestują się następującymi objawami:

  • zaburzenie pamięci;
  • upośledzenie funkcji poznawczych;
  • różnorodność do drobnych szczegółów;
  • pogorszenie umiejętności komunikacyjnych;
  • zwiększony konflikt;
  • agresywne zachowanie.

Naruszenia te w połączeniu z często powtarzającymi się napadami mogą powodować pogorszenie jakości życia.

Diagnostyka epilepsji skroniowej

Wykrywanie padaczki skroniowej często nie jest łatwym zadaniem nawet dla neurologów i epileptologów z wieloletnim doświadczeniem. Ta forma patologii jest częściej wykrywana u dzieci, ponieważ rodzice często zauważają nawet te ataki, którym nie towarzyszy pojawienie się drgawek i utraty przytomności. Po pierwsze, specjalista zbiera anamnezę i przeprowadza serię testów neurologicznych.

Aby dokładna diagnoza została przypisana do:

  • encefalografia;
  • polisomnografia;
  • MRI mózgu
  • PET

Badania te pozwalają nam określić lokalizację uszkodzeń obecnych w mózgu i obecność zwiększonej aktywności padaczkowej.

Leczenie

Terapia epilepsją powinna mieć na celu wyeliminowanie lub zmniejszenie częstości napadów. Leczenie rozpoczyna się od monoterapii. Pacjentom z tą diagnozą przepisano karbamazepinę. To narzędzie może być używane nawet w leczeniu małych dzieci.

W przypadku nieskuteczności tego leku można podawać:

  • benzodiazepiny;
  • barbiturany;
  • walproinian;
  • hydantoiny.

Leki należące do tych kategorii są stosowane jako część terapii wieloskładnikowej. Leczenie uzależnień może być okresowo modyfikowane. Jeśli ma pożądany efekt, pacjent musi kontynuować przyjmowanie leku przez resztę swojego życia.

W przeciwnym razie można zalecić operację.

Leczenie chirurgiczne wiąże się z dużym ryzykiem powikłań, ale często pozwala ustabilizować aktywność elektryczną mózgu i zredukować lub całkowicie wyeliminować napady.

W tej postaci epilepsji neurochirurg przeprowadza w czasie operacji resekcja czasową lub ogniskową lub selektywną amygdalotomię lub hipokokamtomię.

Prognoza

Nasilenie objawów klinicznych i rokowanie epilepsji czasowej zależy w dużej mierze od przyczyny problemu. Około jedna trzecia pacjentów ze złożonym leczeniem może osiągnąć remisję.

W innych przypadkach możliwe jest jedynie zmniejszenie częstotliwości ataków. Skuteczność leczenia chirurgicznego sięga 50-70%. Rokowanie jest gorsze, jeśli pacjent po operacji ma takie powikłania jak niedowład połowiczy, ataksja, zaburzenia mowy itp. Te komplikacje pogarszają rokowanie.

Padaczka czasowa u dzieci

Ta forma patologii jest niezwykle powszechna u dzieci. Pierwsze objawy choroby mogą pojawić się przed rokiem. Ze względu na to, że dzieci są stale nadzorowane przez dorosłych, często jest wykrywane, dopóki dziecko nie ukończy 10 lat.

Ponieważ choroba jest diagnozowana na wczesnym etapie, prawdopodobieństwo uzyskania stabilnej remisji jest wysokie przy odpowiednim leczeniu. Przy niekorzystnym przebiegu częste napady padaczkowe mogą powodować zaburzenia umysłowe. Często dzieci z tą diagnozą mają trudności w uczeniu się i otrzymywaniu nowych informacji.

Możliwe powikłania i konsekwencje

Zwiększona aktywność padaczkopodobna w mózgu wpływa na zdolność pacjenta do prowadzenia pełnego życia. Obecność epilepsji i częstych napadów często jest przyczyną problemów psychologicznych u dzieci i dorosłych.

Ludzie cierpiący na tę chorobę są często pod wpływem stresu. Mają ciągły niepokój i lęk ze względu na możliwość zajęcia.

Pacjenci starają się być mniej w miejscach publicznych i mają trudności w komunikowaniu się z ludźmi wokół nich. Ponadto napady padaczkowe tego typu są związane z wysokim ryzykiem niewydolności oddechowej i niewydolności serca. Bez szybkiej pomocy napad może być śmiertelny.

Ponadto epilepsja wiąże się z wysokim ryzykiem urazu. Nawet upadek z wysokości wzrostu jest obarczony złamaniami i urazami głowy.

Jeśli atakowi towarzyszy rozładowanie masy wymiotnej, ryzyko zachorowania na zapalenie płuc jest wysokie ze względu na zawartość żołądka w płucach. W ciężkich przypadkach epilepsja może powodować upośledzenie umysłowe i poznawcze, co jest niezwykle trudne w leczeniu.

W niektórych przypadkach zwiększona aktywność padaczkopodobna prowadzi do pojawienia się zaburzeń neuroendokrynnych u pacjentów. Należą do nich:

  • zaburzenia miesiączkowania;
  • zmniejszone libido;
  • hipogonadyzm hiperprolaktynemiczny.

Często epilepsja powoduje bezpłodność. Ponadto ten patologiczny stan predysponuje do rozwoju osteoporozy i zaburzeń gruczołu tarczycy.

Padaczka temporalna

Padaczka temporalna jest jedną z postaci epilepsji, w której ognisko aktywności epileptycznej zlokalizowane jest w płatku skroniowym mózgu. Padaczka temporalna charakteryzuje się prostymi i złożonymi epizootiami częściowymi oraz z dalszym rozwojem choroby, wtórnymi uogólnionymi napadami i zaburzeniami psychicznymi. Rozpoznanie "epilepsji skroniowej" pozwala na porównanie dolegliwości, danych neurologicznych, EEG, polisomnografii, MRI i PET mózgu. Padaczka czasowa jest leczona za pomocą mono- lub politerapii z lekami przeciwpadaczkowymi. Gdy są nieskuteczne, stosuje się techniki chirurgiczne polegające na usuwaniu komórek z obszaru płata skroniowego, w którym znajduje się ognisko epileptogenne.

Padaczka temporalna

Padaczka czasowa jest najczęstszą postacią epilepsji. Zajmuje prawie 25% przypadków epilepsji w ogóle i do 60% przypadków padaczki objawowej. Należy zauważyć, że obraz kliniczny epilepsji skroniowej nie zawsze wskazuje na lokalizację ogniska epileptycznego w płatku skroniowym mózgu. Zdarzają się przypadki, kiedy patologiczny wypływ promieniuje do płata skroniowego od zmiany zlokalizowanej w innych obszarach mózgu.

Badanie epilepsji skroniowej rozpoczęto w czasie Hipokratesa. Jednak przed wprowadzeniem do praktyki neurologicznej metod wizualizacji w jamie ustnej mózgu, powody, dla których występuje padaczka skroniowa, można ustalić w mniej niż 1/3 przypadków. Przy zastosowaniu MRI w neurologii liczba ta wzrosła do 62%, a przy dodatkowej PET i stereotaktycznej biopsji mózgu osiąga 100%.

Przyczyny epilepsji skroniowej

Padaczka temporalna może być wywoływana przez szereg czynników, które są podzielone na okołoporodowe, wpływające na rozwój płodu i podczas porodu oraz na poporodową. Według niektórych danych, w około 36% przypadków epilepsja czasowa jest w jakiś sposób związana z okołoporodowym uszkodzeniem ośrodkowego układu nerwowego: niedotlenieniem płodu, zakażeniem domacicznym (odrą, różyczką, cytomegalią, kiłą itp.), Urazem porodowym, niedotlenieniem noworodka, ogniskową dysplazją korową.

W połowie przypadków epilepsja czasowa występuje na tle przyśrodkowego (mezjalnego) skoliozy czasowej. Jednakże nadal nie ma ostatecznej odpowiedzi na pytanie, czy przyśrodkowe stwardnienie skroniowe jest przyczyną epilepsji czasowej lub rozwija się jako konsekwencja, szczególnie przy długotrwałym napadzie padaczkowym.

Klasyfikacja epilepsji skroniowej

Zgodnie z lokalizacją ogniska aktywności epileptycznej w płacie skroniowym, padaczka skroniowa dzieli się na 4 formy: amigularną, hipokampową, boczną i operacyjną (wyspową). Dla większej wygody w praktyce klinicznej stosuje się podział epilepsji skroniowej na 2 grupy: boczną i pośrednią (amygdalogyppocampal).

Niektórzy autorzy wyróżniają padaczkę czołowo-skroniową (obustronną). Z jednej strony może być związane z równoczesnym uszkodzeniem obu płatów skroniowych, co jest częściej obserwowane w etiologii okołoporodowej epilepsji czasowej. Z drugiej strony "lustrzane" ognisko epileptyczne może rozwinąć się wraz z postępem choroby.

Objawy epilepsji skroniowej

W zależności od etiologii epilepsja czasowa debiutuje w różnym przedziale wiekowym. Pacjenci, u których epilepsja skroniowa jest połączona ze środkową skoliozą skroniową, charakteryzuje się debiutem choroby z atypowych drgawek gorączkowych, które pojawiają się w dzieciństwie (najczęściej w okresie od 6 miesięcy do 6 lat). Następnie w ciągu 2-5 lat odnotowuje się spontaniczną remisję padaczki skroniowej, po której występują napady drgawkowe psychomotoryczne.

Rodzaje napadów epileptycznych, które charakteryzują padaczkę skroniową obejmują: napady proste, napady częściowe (CST) i napady wtórne uogólnione (AIV). W połowie przypadków epilepsja czasowa występuje z mieszanym napadem drgawek.

Proste napady charakteryzują się zachowaniem świadomości i często poprzedzają SPP lub VGP w postaci aury. Z natury można je ocenić na podstawie lokalizacji epilepsji czasowej. Napady drgawek motorycznych objawiają się w postaci obrócenia głowy i oczu w kierunku lokalizacji ogniska padaczkowego, ustalonego ustawienia ręki, a rzadziej stopy. Napady proste o charakterze sensorycznym mogą występować w postaci smaku lub paroksyzmów węchowych, halucynacji słuchowych i wzrokowych, napadów układowego zawrotu głowy.

Mogą wystąpić napady ataksji przedsionkowej, często połączone z iluzją zmian w otaczającej przestrzeni. W niektórych przypadkach padaczce skroniowej towarzyszą paroksyzmy somatosensoryczne serca, nadbrzusza i oddechowe. W takich przypadkach pacjenci skarżą się na uczucie zwężenia lub wzdęcia w okolicy serca, ból brzucha, nudności, zgagę, uczucie guza w gardle, atak uduszenia. Arytmia, reakcje wegetatywne (dreszcze, nadmierna potliwość, bladość, uczucie ciepła), uczucie strachu są możliwe.

Padaczce skroniowej towarzyszą częstsze napady padaczkowe o upośledzonej funkcji umysłowej z objawami derealizacji i depersonalizacji. Zjawisko derealizacji polega na stanie "przebudzenia", poczuciu przyspieszenia lub spowolnienia czasu, postrzeganiu znajomego otoczenia jako "nigdy nie widzianego" lub nowych zdarzeń jako "doświadczanych wcześniej". Depersonalizacja manifestuje się poprzez identyfikację pacjenta z jakąkolwiek fikcyjną postacią; poczucie, że myśli pacjenta lub jego ciało tak naprawdę nie należą do niego.

Skomplikowane napady częściowe to utrata przytomności bez reakcji na bodźce zewnętrzne. W epilepsji skroniowej takie ataki mogą wystąpić przy zatrzymaniu aktywności ruchowej (pacjent wydaje się zamarzać w miejscu), bez zatrzymywania się i powolnego opadania, któremu nie towarzyszą drgawki. Zasadą jest, że SPP stanowią podstawę obrazu klinicznego podstawowej postaci epilepsji czasowej. Często są one łączone z różnymi automatyzmami - powtarzalnymi ruchami, które mogą być kontynuacją działań inicjowanych przed atakiem lub występujących de novo. Automaty ozonowe objawiają się jako bicie, ssanie, lizanie, żucie, połykanie itp. Automaty mimiczne to różne grymasy, marszczenie brwi, gwałtowny śmiech, mruganie. Czasowej padaczce może również towarzyszyć automatyzm gestów (głaskanie, drapanie, stukanie, oznaczanie czasu, rozglądanie się itp.) I automatyzmy werbalne (syczenie, szlochanie, powtarzanie pojedynczych dźwięków).

Wtórnie uogólnione napady zwykle występują wraz z postępem epilepsji skroniowej. Występują z utratą przytomności i konwulsjami kloniczno-tonicznymi we wszystkich grupach mięśni. Wtórne uogólnione napady padaczkowe nie są specyficzne. Jednak poprzednie proste lub złożone napady częściowe świadczą na korzyść faktu, że pacjent ma właśnie epilepsję czasową.

Z biegiem czasu epilepsja temporalna prowadzi do zaburzeń psychicznych, emocjonalnych, osobistych i umysłowo-psychicznych. Pacjenci z epilepsją czasową są powolni, nadmiernie szczegółowi i mają lepkość myślenia; zapominanie, zmniejszona zdolność generalizowania; niestabilność emocjonalna i konflikt.

W wielu przypadkach padaczce skroniowej towarzyszy szereg zaburzeń neuroendokrynnych. U kobiet dochodzi do naruszenia cyklu menstruacyjnego, policystycznych jajników, spadku płodności; u mężczyzn, zmniejszenie libido i zaburzenia wytrysku. Odrębne obserwacje wskazują na przypadki, w których padaczce skroniowej towarzyszyło rozwój osteoporozy, niedoczynności tarczycy i hipogonadyzmu hiperprolaktynemicznego.

Diagnostyka epilepsji skroniowej

Należy zauważyć, że padaczka temporalna wykazuje pewne trudności diagnostyczne zarówno dla zwykłych neurologów, jak i epileptologów. Wczesne rozpoznanie padaczki skroniowej u dorosłych często nie jest możliwe, ponieważ pacjenci szukają pomocy medycznej tylko w przypadku napadów wtórnie uogólnionych. Proste i złożone napady częściowe pozostają niewidoczne dla pacjentów lub nie są przez nich traktowane jako pretekst do pójścia do lekarza. Bardziej aktualna diagnoza padaczki u dzieci wynika z faktu, że rodzice udzielają im porad medycznych, zaniepokojonych atakami świadomości, zachowaniami i automatycznością obserwowanymi u dziecka.

Czasowej padaczce często nie towarzyszą żadne zmiany w stanie neurologicznym. Odpowiednie objawy neurologiczne obserwuje się tylko w przypadkach, gdy przyczyną padaczki są ognisko uszkodzenia płata skroniowego (guz, udar, krwiak itp.). U dzieci możliwe są objawy mikrofokalne: niewielkie upośledzenie koordynacji, niewydolność par VII i XII FMN, zwiększone odruchy ścięgien. Przy długim przebiegu choroby wykrywane są charakterystyczne zaburzenia psychiczne i osobowościowe.

Dodatkowe trudności diagnostyczne wiążą się z faktem, że padaczka skroniowa dość często występuje niezmieniona na konwencjonalnym elektroencefalogramie (EEG). Wykrywanie aktywności epileptycznej może ułatwić EEG podczas snu, który jest wykonywany podczas polisomnografii.

MRI mózgu pomaga w wielu przypadkach ustalić przyczynę epilepsji skroniowej. Najczęstszym odkryciem w jego postępowaniu jest przyśrodkowe stwardnienie skroniowe. MRI może również diagnozować dysplazję korową, guzy, malformacje naczyniowe, cysty, zmiany zanikowe w płatach skroniowych. Mózg PET z epilepsją skroniową ujawnia spadek metabolizmu w płatku skroniowym, często wpływając na wzgórze i zwoje podstawy.

Leczenie epilepsji skroniowej

Głównym zadaniem terapii jest zmniejszenie częstotliwości ataków i osiągnięcie remisji choroby, czyli całkowity brak ataków. Pacjenci, u których zdiagnozowano epilepsję skroniową, są leczeni za pomocą monoterapii. Lekiem pierwszego wyboru jest karbamazepina, z jej nieskutecznością, walproinianami, hydantoinami, barbituranami lub lekami rezerwowymi (benzodiazepiny, lamotrygina). Jeśli epilepsja temporalna nie reaguje na monoterapię, należy przejść do politerapii z różnymi kombinacjami leków.

W przypadkach, gdy padaczka skroniowa jest oporna na trwającą terapię przeciwpadaczkową, rozważa się możliwość leczenia chirurgicznego. Najczęściej neurochirurdzy wykonują czasową resekcję, rzadziej - ogniskową, selektywną hipokampotomię lub amygdalotomię.

Rokowanie epilepsji temporalnej

Przebieg epilepsji czasowej i jej rokowanie w dużej mierze zależą od jej etiologii. Rezygnację z narkotyków można osiągnąć tylko w 35% przypadków. Często leczenie zachowawcze prowadzi jedynie do zmniejszenia liczby napadów. Po leczeniu chirurgicznym całkowity brak drgawek obserwuje się w 30-50% przypadków, a u 60-70% pacjentów obserwuje się znaczny ich spadek. Jednak operacja może prowadzić do rozwoju takich powikłań, jak zaburzenia mowy, niedowład połowiczy, aleksja i zaburzenia mnestyczne.

Padaczka czasowa: objawy i leczenie patologii

Padaczka temporalna jest chorobą, w której w płatku skroniowym mózgu powstaje aktywność epileptyczna. Ze względu na fakt, że padaczka temporalna cierpiała wiele znanych osobistości (na przykład Napoleon, Cezar, Van Gogh), jest również nazywana "chorobą umysłu geniusza".

W diagnostyce i leczeniu epilepsji czasowej należy skonsultować się z neurologiem i epileptologiem. Pełna ulga od objawów tej postaci padaczki jest niemożliwa, jednak kompetentna terapia pozwala osiągnąć znaczne zmniejszenie częstości napadów padaczkowych.

Pełen zakres usług diagnostycznych i leczenia padaczki o dowolnej postaci, w tym padaczki skroniowej, jest oferowany w Klinice Neurologii Szpitala w Jusupowie. Dzięki zastosowaniu nowoczesnej technologii medycznej najnowsze leki w klinice zapewniają najwyższe wyniki leczenia padaczki.

Padaczka temporalna: przyczyny

Przyczyny epilepsji czasowej można podzielić na dwie grupy. Są to:

  • okołoporodowe (pojawiające się w okresie rozwoju płodu i porodu);
  • po urodzeniu.

Okołoporodowe czynniki etiologiczne epilepsji skroniowej:

  • zakażenie wewnątrzmaciczne (kiła, różyczka, odra);
  • niedotlenienie płodu;
  • uraz porodowy;
  • ogniskowa dysplazja korowa;
  • niedotlenienie noworodka.

Poporodowe czynniki etiologiczne epilepsji skroniowej:

  • neuroinfekcje (bruceloza, kiła układu nerwowego, zakażenie wirusem opryszczki, ropne zapalenie opon mózgowych, kleszczowe i japońskie komarowe zapalenie mózgu);
  • urazy głowy;
  • udary niedokrwienne i krwotoczne;
  • tętniak mózgu;
  • nowotwory w mózgu;
  • krwiaki śródmózgowe;
  • stwardnienie;
  • ropień;
  • stwardnienie skroniowe.

W 50% przypadków rozwój epilepsji skroniowej związany jest ze środkowym (mezjalnym) skoliozą skroniową (mezjalna padaczka skroniowa).

Jak wiadomo, uszkodzenie, wywołujące napad padaczkowy, znajduje się w płatku skroniowym mózgu, stąd nazwa choroby - epilepsja temporalna. Uszkodzenie nie w płacie skroniowym może również być zlokalizowane. W takich przypadkach patologiczne wyładowania występują w innych częściach mózgu, promieniując do obszarów skroniowych, czemu towarzyszą odpowiednie objawy.

Padaczka czasowa: objawy

Debiut epilepsji czasowej może wystąpić w różnym wieku, w zależności od etiologii choroby. W połączeniu z padaczką skroniową i przyśrodkowym twardziną skroniową, atypowe drgawki gorączkowe występują u dzieci (od 6 miesięcy do 6 lat). Następnie u pacjenta od dwóch do pięciu lat dochodzi do spontanicznej remisji choroby, po której zaczyna się pojawiać padaczka skroniowa z napadami psychomotorycznymi.

Padaczka temporalna charakteryzuje się prostymi, złożonymi częściowymi i wtórnymi uogólnionymi napadami padaczkowymi. W 50% przypadków ta forma epilepsji ma mieszany charakter napadów padaczkowych.

Przy prostych napadach pacjenci pozostają przytomni, pojawia się aura, która poprzedza złożone częściowe i wtórne uogólnione napady padaczkowe. Ich charakter może wskazywać na lokalizację ośrodka epilepsji czasowej.

Napady drgawkowe motoryczne charakteryzują się obracaniem oczu i głową w bok, gdzie zlokalizowane jest ognisko epileptyczne, ustalone ustawienie ręki, a czasem stopy.

W przypadku napadów o charakterze sensorycznym, pacjenci doświadczają paroksyzmów węchowych, halucynacji wzrokowych i słuchowych oraz napadów układowego zawrotu głowy.

Może występować ataksja przedsionkowa, która często łączy się z iluzją zmienionej otaczającej przestrzeni.

W niektórych przypadkach u pacjentów z padaczką skroniową rozwijają się paropsje somatosensoryczne nadbrzusza, serca i układu oddechowego. Czują skurcz i wzdęcia w sercu, skarżą się na ból w jamie brzusznej, nudności, zgagę, śpiączkę w gardle, dławienie. Takim atakom mogą towarzyszyć arytmie, reakcje wegetatywne (nadmierne pocenie się, dreszcze, uczucie gorąca, bladość), strach.

U pacjentów z napadową padaczką śródpiersia występują proste napady padaczkowe, w których upośledzona jest funkcja psychiczna, rozwija się derealizacja i depersonalizacja.

W złożonych napadach częściowych pacjenci wyłączają świadomość, nie ma reakcji na bodźce zewnętrzne. Ruch może się zatrzymać, może wystąpić powolny spadek braku napadów.

Rozwój wtórnych uogólnionych drgawek występuje w przypadku progresji epilepsji czasowej. Przy takich napadach padaczkowych pacjenci tracą przytomność, we wszystkich grupach mięśniowych mają konwulsje toniczno-kloniczne. Wtórne uogólnione napady padaczkowe nie mają określonego charakteru. Obecność epilepsji czasowej u pacjenta może być wskazywana przez wcześniejsze dane dotyczące ataków prostych lub złożonych częściowych ataków.

Z biegiem czasu pacjenci z epilepsją czasową doświadczają zaburzeń psychicznych, emocjonalnych, osobistych i umysłowo-psychicznych. Powodują powolność, nadmierną dokładność i lepkość myślenia, zmniejszoną zdolność generalizowania, zapominanie, niestabilność emocjonalną i konflikt.

Często występują różne zaburzenia neuroendokrynne w epilepsji skroniowej. U kobiet cykl menstruacyjny jest zaburzony, rozwija się policystyczny rak jajnika, zmniejsza się płodność. U mężczyzn obniżone jest libido, zaburzenie ejakulacji. W niektórych przypadkach u pacjentów występuje osteoporoza, niedoczynność tarczycy, hipogonadyzm hiperprolaktynowy.

Padaczka czasowa: leczenie

Głównym zadaniem leczenia padaczki skroniowej jest zmniejszenie częstotliwości ataków i uzyskanie remisji choroby przy całkowitym braku ataków.

Przede wszystkim monoterapię przepisuje się pacjentom ze zdiagnozowaną epilepsją skroniową, której lekiem pierwszego wyboru jest karbamazepina. Jeśli lek ten jest nieskuteczny, zaleca się stosowanie walproinianu, hydantoin, barbituranów lub leków rezerwowych - benzodiazepin, lamotryginy.

W przypadku braku pozytywnych wyników z monoterapii rozpocząć politerapii, obejmujące różne kombinacje leków.

W przypadku oporności epilepsji czasowej na trwające leczenie przeciwpadaczkowe pacjentom można zaoferować leczenie chirurgiczne. Najczęściej neurochirurdzy wykonują czasową resekcję, w niektórych przypadkach - ogniskową, selektywną hipokampotomię lub amygdalotomię.

Objawowa padaczka skroniowa: rokowanie

Cechy przebiegu epilepsji skroniowej i rokowania choroby określa jej etiologia.

Rezygnacja z narkotyków osiąga się tylko w 35% przypadków. Z reguły leczenie zachowawcze pozwala uzyskać tylko pewien spadek napadów padaczkowych.

Po chirurgicznym leczeniu epilepsji skroniowej w 30-50% przypadków ataki całkowicie znikają, a u 60% pacjentów występują one znacznie rzadziej. Jednak interwencji chirurgicznej mogą towarzyszyć dość poważne powikłania: dysfunkcja mowy, niedowład połowiczy, aleksja i zaburzenia mnestyczne.

Padaczka czasowa: leczenie i diagnoza w szpitalu w Jusupowie

Klinika Neurologii Szpitala w Jusupowie oferuje pełen zakres usług medycznych: gruntowną diagnozę, leczenie zachowawcze, leczenie chirurgiczne i rehabilitację wszystkich postaci padaczki. W trakcie terapii lekami stosowane są najnowsze leki, które mają zwiększony poziom skuteczności i małą liczbę działań niepożądanych. W leczeniu szczególnie trudnych przypadków epilepsji czasowej opracowano zaawansowane metody intensywnej rehabilitacji.

Dzięki ogromnemu doświadczeniu i wysokim kompetencjom epileptologów szpitala im. Jusupowa, którzy stale podnoszą swoje kwalifikacje i wykorzystują je w leczeniu różnego rodzaju padaczki za pomocą najnowszych technologii i leków, nasi pacjenci osiągają stabilną remisję i przez długi czas zapominają o swojej poważnej chorobie.

Możesz umówić się na spotkanie z lekarzem epileptologiem szpitala w Jusupowie, dowiedzieć się o szacunkowych kosztach usług medycznych i wyjaśnić niuanse związane z hospitalizacją, dzwoniąc do kliniki lub korzystając z formularza opinii na stronie internetowej.

Padaczka temporalna

Padaczka temporalna jest jedną z postaci epilepsji, w której ognisko padaczkowe znajduje się w płatku skroniowym mózgu.

W większości przypadków choroba występuje u pacjentów młodszych niż 20 lat. W około 30% przypadków rozwija się u dzieci w pierwszych trzech latach życia.

Częstość występowania epilepsji czasowej jest dość wysoka: od 5 do 10 przypadków na 1000 osób.

Przyczyny i czynniki ryzyka

Różne czynniki mogą prowadzić do rozwoju epilepsji czasowej. W około 35% przypadków przyczyną choroby są perinatalne, czyli powstające w okresie prenatalnego rozwoju płodu lub porodu, uszkodzenie ośrodkowego układu nerwowego:

  • zakażenie wewnątrzmaciczne (kiła, wirus cytomegalii, różyczka, odra);
  • niedotlenienie płodu;
  • uduszenie noworodka;
  • uraz porodowy;
  • ogniskowa niewydolność korowa.

W innych przypadkach czynnikami wywołującymi rozwój epilepsji czasowej mogą być:

  • udar niedokrwienny lub krwotoczny;
  • tętniak mózgu;
  • krwiak śródmózgowy;
  • stwardnienie guzowate;
  • ropień mózgu;
  • guzy mózgu (glejak, gwiaździak, naczyniak);
  • urazowe uszkodzenie mózgu.

Bardzo często epilepsja temporalna rozwija się w wyniku neuroinfekcji:

  • poszczepienne zapalenie mózgu i rdzenia;
  • Japońskie komarowe zapalenie mózgu;
  • ropne zapalenie opon mózgowych;
  • kleszczowe zapalenie mózgu;
  • kiła układu nerwowego;
  • infekcja opryszczki;
  • bruceloza.
Częstość występowania epilepsji czasowej jest dość wysoka: od 5 do 10 przypadków na 1000 osób.

Często czasowa forma epilepsji występuje na tle mezjalnego (przyśrodkowego) skroniowo-skroniowego. Jednak odpowiedź brzmi jednoznacznie, co to jest patologia (przyczyna choroby lub jej konsekwencje), eksperci nie mogą jeszcze.

Formy choroby

W zależności od dokładnej lokalizacji ogniska epileptycznego w płatku skroniowym mózgu, epilepsja temporalna dzieli się na kilka postaci:

  • wyspowy (operularny);
  • boczny;
  • hipokampal;
  • amygdala

Jednak dla większej wygody klinicyści dzielą epilepsję temporalną tylko na dwie grupy:

  • amygdalo-hipokampal (mediobasal);
  • boczny.

Dwustronna (bitemporalna) padaczka skroniowa jest również izolowana w osobnej postaci. Obecność dwóch ognisk aktywności epileptycznej może być związana albo z równoczesnym uszkodzeniem obu stref czasowych mózgu, albo z tworzeniem się drugiego "lustrzanego" ogniskowania, gdy choroba postępuje.

Objawy

Padaczka temporalna, w połączeniu ze skroniowo-czasową przyśrodkową, zwykle debiutuje w wieku dziecięcym od 6 miesięcy do 6 lat z nadejściem epizodu gorączkowego, to jest występującego na tle wysokiej temperatury, atypowych napadów padaczkowych. Po tym następuje spontaniczna remisja, trwająca 3-5 lat. Pod koniec remisji pacjent ma drgawki psychomotoryczne.

W przypadku epilepsji czasowej może wystąpić napad złożony (PPS), napady zwykłe i wtórne uogólnione (AIV). Według statystyk, w około 50% przypadków epilepsji czasowej drgawki są mieszane.

Charakterystyczną cechą prostych napadów - zachowanie świadomości. Napady takie często występują w postaci aury lub poprzedzają rozwój AIV lub SPP. Proste ataki motoryczne przejawiają się w stałym zamocowaniu dłoni lub stopy, obracając oczy lub kierując się w miejsce wybuchu konwulsyjnej gotowości. Proste napady czuciowe występują jako napady układowego zawrotu głowy, halucynacje wzrokowe lub słuchowe, zaburzenia percepcji zapachów i smaku.

Chirurgiczne leczenie epilepsji skroniowej w 30-45% przypadków całkowicie uwalnia pacjenta od objawów choroby, u pozostałych pacjentów częstotliwość ataków ulega znacznemu zmniejszeniu.

Padaczka temporalna może również wystąpić z atakami ataksji przedsionkowej, często w połączeniu z zaburzeniami prawidłowej percepcji przestrzeni. Czasami chorobie towarzyszą paroksyzmy oddechowe, nadbrzuszne i sercowo-somatosensoryczne, które mają następujące objawy:

  • uczucie braku tchu;
  • uczucie guza w gardle;
  • zgaga;
  • nudności;
  • ból brzucha;
  • ciśnienie lub ból w okolicy serca;
  • zaburzenia rytmu serca;
  • bladość skóry;
  • nadmierna potliwość;
  • poczucie strachu.

W przypadku epilepsji czasowo-śródmózgowia najbardziej charakterystyczne są proste ataki depersonalizacji i derealizacji.

W złożonych atakach częściowych pacjent traci przytomność i przestaje reagować na bodźce zewnętrzne. Napady padaczkowe z epizją czasową mogą przebiegać z wolnym spadkiem bez drgawek, bez zatrzymywania się i z zatrzymaniem aktywności ruchowej (pacjent nagle zatrzymuje się na miejscu). Często złożone napady częściowe łączą się z powtarzającymi się ruchami (automatyzmami): uderzanie, deptanie, syczenie, żucie itp.

Wraz z postępem padaczki skroniowej u pacjentów rozwijają się wtórnie uogólnione napady padaczkowe, które występują z napadem drgawkowym toniczno-klonicznym i utratą przytomności.

Z biegiem czasu epilepsja temporalna prowadzi do różnych zaburzeń umysłowo-umysłowych i emocjonalnych:

  • powolność;
  • zapomnienie;
  • nadmierne szczegóły, lepkość myślenia;
  • niestabilność emocjonalna, konflikt, agresywność;
  • upośledzona zdolność komunikowania się.

Często epilepsji skroniowej towarzyszą zaburzenia neuroendokrynne:

  • policystycznych jajników i zaburzeń miesiączkowania u kobiet;
  • hipogonadyzm hiperprolaktynowy;
  • niedoczynność tarczycy;
  • osteoporoza;
  • zmniejszone libido;
  • niepłodność
Zobacz także:

Diagnostyka

Rozpoznanie padaczki skroniowej może być wyzwaniem. U dorosłych wykrycie choroby następuje zwykle na etapie pojawienia się wtórnie uogólnionych napadów padaczkowych. Wynika to z faktu, że większość pacjentów nie zauważa prostych i złożonych napadów częściowych lub nie uważa ich za powód do poszukiwania pomocy medycznej.

U dzieci padaczka skroniowa jest zwykle diagnozowana we wczesnych stadiach. Rodzice przynoszą dziecko do konsultacji, martwiąc się pojawieniem się automatycznych ruchów, zaburzeń zachowania lub okresowych zaciemnień.

Zaburzenia neurologiczne w epilepsji skroniowej zwykle nie są obserwowane, z wyjątkiem przypadków, w których choroba rozwija się na tle krwiaka, udaru lub guza mózgu.

Elektroencefalografia w padaczce skroniowej w większości przypadków nie ujawnia żadnych zmian. Dlatego, aby zdiagnozować chorobę i wykryć ognisko aktywności epileptycznej, zaleca się wykonywanie polisomnografii z rejestracją elektroencefalogramu podczas snu pacjenta.

Aby ustalić przyczynę epilepsji czasowej, wykonuje się MRI i PET.

Leczenie

Terapia epilepsji czasowej ma na celu osiągnięcie remisji choroby, czyli całkowite ustanie napadów. Zwykle zaczyna się od karbamazepiny. Z jego nieskutecznością lek jest przepisywany z grupy benzodiazepin, barbituranów, hydantoin, walproinianów. Jeżeli monoterapia epilepsji skroniowej nie prowadzi do trwałego wyniku pozytywnego, stosuje się różne kombinacje leków przeciwpadaczkowych.

W przypadku, gdy padaczka skroniowa jest oporna na leczenie farmakologiczne, zaleca się leczenie chirurgiczne.

Leczenie farmakologiczne epilepsji skroniowej prowadzi do remisji w 30-35% przypadków. U większości pacjentów może jedynie zmniejszyć częstotliwość ataków.

Możliwe powikłania i konsekwencje

Główne powikłania epilepsji to:

  1. Stan padaczkowy. Napady drgawkowe występują w bardzo krótkim czasie, tak krótko, że w okresie między nimi świadomość pacjenta nie powraca. Ten stan wymaga natychmiastowej pomocy lekarskiej, ponieważ może powodować poważne dysfunkcje układu oddechowego i czynności serca, w tym śmierć.
  2. Aspiracyjne zapalenie płuc. Podczas konwulsyjnego ataku, wymioty, cząsteczki pokarmu, które powodują proces zapalny, mogą dostać się do dróg oddechowych.
  3. Urazy. Nagłe upadki pacjentów podczas ataku mogą powodować siniaki tkanki miękkiej, złamania kości i urazy głowy.
  4. Zaburzenia psychiczne.

Lekowi i chirurgicznemu leczeniu padaczki skroniowej mogą również towarzyszyć powikłania. Na przykład, 25% pacjentów otrzymujących leki przeciwpadaczkowe ma alergiczne, metaboliczne lub toksyczne skutki uboczne.

Chirurgiczne leczenie padaczki może spowodować naruszenie lektury (aleksji), mowy, pamięci i inteligencji, występowanie niedowładu połowiczego.

Prognoza

Leczenie farmakologiczne epilepsji skroniowej prowadzi do remisji w 30-35% przypadków. U większości pacjentów może jedynie zmniejszyć częstotliwość ataków.

Chirurgiczne leczenie epilepsji skroniowej w 30-45% przypadków całkowicie uwalnia pacjenta od objawów choroby, u pozostałych pacjentów częstotliwość ataków ulega znacznemu zmniejszeniu.

Zapobieganie

Zapobieganie czasowym formom padaczki dzieli się na pierwotne i wtórne. Podstawowa ma na celu wyeliminowanie przyczyn, które mogą powodować choroby:

  • staranne monitorowanie stanu kobiety w ciąży i płodu;
  • terminowe leczenie niedotlenienia płodu;
  • racjonalne zarządzanie porodem;
  • leczenie infekcji wewnątrzmacicznych i neuroinfekcji.

Profilaktyka wtórna dotyczy pacjentów już cierpiących na epilepsję czasową i ma na celu zapobieganie napadom padaczkowym. Polega ono na starannym przestrzeganiu trybu przyjmowania leków przeciwpadaczkowych, przestrzegania trybu dolnego, zrównoważonego odżywiania, ćwiczeń fizycznych i eliminacji określonych patogenów, które zwiększają aktywność drgawkową mózgu (na przykład głośna muzyka).

Padaczka płatów skroniowych: objawy i leczenie u dzieci i dorosłych

Padaczka czasowa jest uważana za najbardziej rozpowszechnioną formę tego neurologicznego zaburzenia. Ta anomalia jest spowodowana urazem porodowym, uduszeniem (uduszeniem) płodu i innymi przyczynami. W przypadku tego typu epilepsji ujawnia się obecność zmiany w płatku skroniowym mózgu. Na początkowym etapie rozwoju odchylenia nie mogą występować napady.

Czym jest epilepsja temporalna, jej formy

Padaczka temporalna jest postacią przewlekłej patologii neurologicznej, której towarzyszą napady padaczkowe. Po raz pierwszy zaburzenie przejawia się w postaci częściowych ataków, które charakteryzują się zachowaniem świadomości u pacjenta. Przy przedłużonym postępie pacjenta traci kontakt z rzeczywistością podczas następnego napadu.

W zależności od fokusu aktywności wyróżniamy formy epilepsji temporalnej:

  • operkowaty (wyspowy);
  • hipokampal;
  • amygdala;
  • boczny.

Jednocześnie, dla wygody diagnozy, większość lekarzy łączy trzy pierwsze formy w grupę migdałowato-hipokampową (mediapasal) i osobną padaczkę czasową boczną. Ten ostatni typ patologii jest mniej powszechny niż pierwszy. Forma boczna charakteryzuje halucynacje słuchowe w postaci nieistniejącego szumu lub bardziej złożonych dźwięków (muzyka, głosy).

Częściej u pacjentów (szczególnie u dzieci) ujawnia się objawowa padaczka skroniowa. Ta postać zaburzenia diagnozowana jest u co czwartego pacjenta z podobnymi zaburzeniami. Co więcej, objawowy typ choroby w 60% przypadków jest spowodowany urazami mózgu, naczyniowymi lub innymi współistniejącymi chorobami.

Po raz pierwszy ta postać epilepsji czasowej jest rozpoznawana u dzieci. W tym przypadku dezyn- fekcja choroby często pozostaje niezauważona, ponieważ przejawia się w postaci atypowych drgawek gorączkowych lub izolowanej aury.

Powody

Padaczka temporalna rozwija się pod wpływem wielu czynników, pogrupowanych w dwie grupy:

  • okołoporodowe (w tym czynniki wpływające na rozwój wewnątrzmaciczny);
  • postnatalne (czynniki występujące podczas życia).

Przyczyny epilepsji czasowej u dzieci wynikają głównie z następujących czynników:

  • poród przedwczesny;
  • uduszenie (uduszenie) płodu;
  • dysplazja korowa;
  • infekcja płodu podczas rozwoju płodowego;
  • uraz porodowy;
  • niedotlenienie (brak tlenu).

Płat skroniowy znajduje się w strefie, która jest narażona na maksymalne uderzenie podczas formowania się płodu i porodu. W przypadku ucisku tej części czaszki dochodzi do niedokrwienia i stwardnienia tkanki mózgowej. W przyszłości prowadzi to do pojawienia się ogniska epileptycznego.

Drugorzędna grupa łączy następujące czynniki:

  • nowotwory, stany zapalne tkanki mózgowej;
  • urazy głowy;
  • ciężkie zatrucie;
  • intensywna reakcja alergiczna;
  • nadmierne picie;
  • niedobór witaminy;
  • zaburzenia metaboliczne i krążenie krwi;
  • utrzymująca się wysoka temperatura;
  • hipoglikemia.

Czasami objawy choroby pojawiają się bez powodu. Oznacza to, że lekarze nie mogą zidentyfikować czynników, które spowodowały zaburzenia neurologiczne. Nie ustalono również psychosomatyki epilepsji skroniowej. Stres może spowodować atak. Jednak przepięcia nerwowe nie są w stanie doprowadzić do powstania ognisk epileptycznych.

Objawy

W zależności od postaci epilepsji czasowej objawy stają się różne. Częściej choroba na początkowym etapie rozwoju przejawia się w postaci napadów częściowych, a zatem pacjenci szukają pomocy dopiero po uogólnieniu procesu.

Pierwszemu atakowi epilepsji skroniowej u dorosłych towarzyszą zaburzenia ruchowe:

  • mocowanie szczotki w określonej pozycji;
  • odwrócenie stopy po prawej lub lewej stronie (w zależności od lokalizacji zmiany);
  • obróć oczy i głowę.

Napady te są krótkotrwałe. I nie towarzyszy im utrata przytomności. Po pewnym czasie do omawianych objawów dołączają halucynacje słuchowe i wzrokowe. Nie jest również możliwe ataki zawrotów głowy.

W miarę postępu epilepsji skroniowej pacjenci zaczynają się obawiać, że obecne wydarzenia są nierealne. Co więcej, poczucie "deja vu" aktywnie się rozwija. Pojawiające się zdarzenia, sytuacja wokół i inny pacjent postrzegają to, co mu się przydarzyło w przeszłości.

Depersonalizacja jest uważana za kolejny objaw zaburzenia, gdy pacjent ma poczucie, że inna osoba kontroluje jego działania.

W początkowej fazie rozwoju rozpoznanie padaczki komplikuje fakt, że obraz kliniczny nie ma charakterystycznych objawów.

Proste konfiskaty w przyszłości stają się złożone, które charakteryzują następujące zjawiska:

  • czasowa utrata przytomności;
  • mimowolne szarpanie kończyn;
  • utrata poczucia rzeczywistości;
  • grymasy na twarzy;
  • pacjent krzyczy, mruczy lub wydaje inne dźwięki.

Przed atakiem lub podczas jego wystąpienia pojawiają się następujące symptomy:

  • blanszowanie skóry;
  • aktywne pocenie się;
  • nudności;
  • zgaga;
  • uczucie braku tchu;
  • ból brzucha;
  • arytmia;
  • ból podskakującej natury w klatce piersiowej.

W zaawansowanych przypadkach epilepsja czasowa wywołuje zmiany mentalne, w związku z którymi pacjent staje się zapominalski, podejrzliwy, agresywny. Zmniejszona społeczność i izolacja w sobie nie są wykluczone.

Padaczka czasowa u dzieci

Po raz pierwszy objawy epilepsji czasowej u dzieci są wykrywane w wieku od 6 miesięcy do 6 lat. Te objawy zwykle pozostają bez uwagi rodziców, ponieważ choroba nie powoduje drgawek gorączkowych spowodowanych wysoką gorączką. W przyszłości choroba nie przeszkadza pacjentowi przez kilka lat.

Wraz z wiekiem epilepsja czasowa u dziecka w trakcie nawrotu powoduje halucynacje słuchowe, wzrokowe i smakowe. Możliwe jest również pojawienie się poczucia "gęsiej skórki" na ciele i drgawek.

Z czasem obserwuje się związane z tym zaburzenia ze względu na obecność epilepsji czasowej. Dzieci z tym zaburzeniem pamiętają informacje gorsze, są niestabilne emocjonalnie i nie są zdolne do abstrakcyjnego myślenia. U nastolatków obecność ognisk epileptycznych niekorzystnie wpływa na proces dojrzewania.

Diagnostyka

Rozpoznanie epilepsji płatów skroniowych we wczesnych stadiach komplikuje fakt, że choroba nie powoduje wyraźnych odchyleń w życiu pacjenta. Wiele osób nie zwraca uwagi na krótkotrwałe opóźnienia w ruchliwości lub częściowe drgawki. Częściej patologia jest diagnozowana u dzieci w związku z obawami rodziców o "wyłączenie" ich świadomości.

Możliwe jest zdiagnozowanie zaburzeń neurologicznych za pomocą MRI mózgu. Ta metoda pomaga zidentyfikować przyczynę zaburzeń neurologicznych: guzy, torbiele i inne problemy. Stosując polisomnografię, diagnozuje się zmiany aktywności mózgu w określonych obszarach.

Leczenie i rokowanie

Leczenie epilepsji płata skroniowego ma na celu zmniejszenie częstotliwości ataków i wydłużenie czasu remisji. Najpierw przeprowadza się terapię, której celem jest tłumienie drgawek. Jedynym lekiem, który może poradzić sobie z tymi objawami, jest karbamazepina. W przypadku, gdy lek ten nie pomógł w padaczce skroniowej, leczenie przeprowadza się, przyjmując następujące leki:

Jeśli padaczka obszaru skroniowego nie jest uleczalna za pomocą tych leków, te ostatnie są połączone z lekami rezerwowymi typu Depakin lub Lamictal. Często przepisuje się również leki przeciwdrgawkowe i leki hormonalne.

Operację w tej chorobie wykonuje się, jeśli u pacjenta występują częste i ciężkie napady padaczkowe lub rozpoznano miejscowe ognisko padaczkowe. W ramach tej procedury usuwa się dotkniętą część mózgu.

Prognozy dotyczące tego zaburzenia neurologicznego zależą od wielu czynników. Pozytywny wynik leczenia zachowawczego obserwuje się w 35% przypadków. Zwykle leki mogą zmniejszyć częstość napadów. Po zabiegu całkowite wyleczenie obserwuje się w 30-50% przypadków. Reszta pacjentów jest mniej podatna na napady padaczkowe.

Leczenie epilepsji skroniowej

Padaczka temporalna jest rodzajem przewlekłej choroby neurologicznej charakteryzującej się nawracającymi napadami niesprowokowanymi. Jednocześnie skupienie aktywności epileptycznej znajduje się w przyśrodkowej lub bocznej części płata skroniowego mózgu. Tymczasowa forma epilepsji objawia się w prostych, częściowych epipipach, gdy świadomość jest zachowana, a złożone częściowe epiprips, gdy pacjent traci przytomność. Wraz z dalszą eskalacją objawów choroby występują wtórne uogólnione drgawki i obserwuje się zaburzenia psychiczne. Ten typ padaczki jest uważany za najbardziej rozpowszechnioną formę choroby.

Padaczka temporalna może powodować cały szereg czynników. W niektórych przypadkach patologiczne wyładowanie zlokalizowane jest nie w skroniowej części mózgu, lecz promieniuje do niej ze zmiany zlokalizowanej w innych obszarach mózgu.

Przyczyny epilepsji czasowej

Uważana dolegliwość odnosi się do patologii układu nerwowego. Ponadto wpływa również na procesy związane z metabolizmem.

Padaczka temporalna jest tak nazwana ze względu na lokalizację ogniska epileptycznego, która powoduje występowanie powtarzających się ataków. Patologiczne wyładowanie może być generowane nie w tymczasowych obszarach mózgu, ale raczej w dostaniu się z innych obszarów mózgu, wywołując odpowiednie reakcje.

Padaczka temporalna ma wiele różnych przyczyn, które przyczyniają się do jej powstawania. Można je podzielić warunkowo na dwie grupy: okołoporodowe, które obejmują czynniki wpływające na dojrzewanie płodu i podczas procesu porodowego oraz na poporodowe, czyli te, które występują podczas życia.

Pierwsza grupa obejmuje dysplazję korową, wcześniactwo, zamartwicę noworodków, zakażenie wewnątrzmaciczne, uraz porodowy, niedotlenienie (niedotlenienie). Region czasowy jest narażony na ograniczające skutki ogólnego procesu ze względu na jego lokalizację. Podczas konfiguracji głowy (proces adaptacyjno-adaptacyjny, który zapewnia adaptację kształtu i wielkości głowy dziecka, gdy przechodzi przez kanał rodny do sił działających na nią), hipokamp jest ściskany w kanale rodnym. W wyniku tego stłuczenie, niedokrwienie, a następnie przekształcone w źródło patologicznej aktywności elektrycznej, występują w duszonych tkankach.

Druga grupa obejmuje ciężkie zatrucia, urazowe uszkodzenia mózgu, zakażenia, nowotwory lub procesy zapalne zlokalizowane w mózgu, różne reakcje alergiczne, nadmierne spożywanie napojów alkoholowych, wysokie temperatury, zaburzenia metaboliczne i krążenia, hipoglikemię, niedobór witamin.

Padaczka czasowa może często występować z powodu stwardnienia hipokampa, które jest wrodzoną deformacją urządzenia hipokampowego płata skroniowego.

Często przyczyn rozwoju tej choroby nie można ustalić nawet przy dokładnej diagnostyce i dokładnym badaniu.

Prawdopodobieństwo przeniesienia epilepsji czasowej z rodziców na ich potomstwo jest dość niskie. Częściej dzieci mogą odziedziczyć tylko predyspozycje do wystąpienia patologii, o której mowa, pod wpływem wielu czynników.

Obecnie epilepsję czołowo-skroniową stwierdza się u większej liczby osób. Wynika to z czynników takich jak trwale rosnące toksyczne zanieczyszczenie środowiska, wysoki poziom toksyn w produktach spożywczych i zwiększone stresogenne warunki życia. Ponadto, pacjenci cierpiący na tę postać choroby często mają wiele chorób współistniejących, które zanikają po odpowiednim pierwotnym leczeniu.

Objawy epilepsji skroniowej

Czynnik etiologiczny determinuje obraz kliniczny, jego nasilenie i debiut, więc objawowa padaczka skroniowa może się rozpocząć w każdym wieku. U pacjentów z występującą tą postacią choroby jednocześnie ze środkowym skoliozą skroniową, patologia ta rozpoczyna się od atypowych drgawek gorączkowych, które występują we wczesnym wieku (zwykle do 6 lat). Następnie, w okresie od dwóch do pięciu lat, może wystąpić spontaniczna remisja choroby, po której pojawiają się napady zaburzeń psychoruchowych.

Ponieważ rozpoznanie rozważanej choroby jest dość skomplikowane ze względu na późne leczenie pacjentów z padaczką w celu uzyskania pomocy medycznej, gdy napady są już rozległe, konieczne jest poznanie głównych objawów padaczki skroniowej. Często oznaki epilepsji temporalnej, często przejawiające się w prostych napadach częściowych, pozostają bez należytej uwagi pacjenta.

Biorąc pod uwagę postać choroby charakteryzuje się trzema zmianami w przebiegu napadów, mianowicie częściowe proste drgawki, złożone częściowe drgawki i wtórnie uogólnione napady padaczkowe. W większości przypadków objawowa padaczka skroniowa objawia się mieszaną naturą ataków.

Proste drgawki charakteryzują się zachowaniem świadomości. Często poprzedzają złożone napady częściowe lub wtórne uogólnione drgawki w postaci aury. Możesz określić lokalizację zmiany tej formy patologii z powodu natury jej ataków. Napady drgawkowe motoryczne znajdują się w ustalonej instalacji ręki, obracając oczy i kierując się w stronę ogniska epileptogennego, rzadziej manifestując się w postaci odwrócenia stopy. Napady proste czuciowe mogą wyglądać jak węchowe lub paroksyzm smaku, w postaci ataków systemowego zawrotu głowy, halucynacji wzrokowych lub słuchowych.

Tak więc proste napady częściowe padaczki skroniowej mają następujące objawy:

- brak utraty przytomności;

- pojawienie się zniekształcenia zapachu i smaku, na przykład, pacjenci skarżą się na nieprzyjemne aromaty wokół, nieprzyjemne odczucie w jamie ustnej, narzekanie na ból żołądka i mówienie o poczuciu przyklejenia nieprzyjemnego smaku do gardła;

- pojawienie się lęku przed rzeczywistością, wypaczenie pojęcia przemijania czasu (pacjenci, przebywając w małym pomieszczeniu, mogą uważać to za ogromne, przedmioty w pokoju również wydają się gigantyczne;

Podczas napadów ludzie mogą doświadczać poczucia nierzeczywistości teraźniejszości, innymi słowy, pacjent jest w swoim własnym świecie, a nie w rzeczywistości. Ponadto zdarzają się sytuacje "deja vu". Ludzie zaczynają myśleć, że całe środowisko, środowisko, pobliskie obiekty były wcześniej w ich życiu. Istnieją również przeciwstawne objawy, które medycyna nazywa "jammevu", co oznacza nagłe wrażenie, że znana osoba lub miejsce staje się, w umyśle, niezwykłe lub nieznane. Wygląda na to, że wszystkie informacje o nich z pamięci w jednej chwili zniknęły całkowicie. Liczne badania wykazały, że "deja vu" odczuwał przynajmniej raz w życiu około dziewięćdziesięciu siedmiu procent ludzi. Wraz z tym, zhamevyu obserwuje się znacznie rzadziej.

Może też istnieć poczucie depersonalizacji, w której pacjent uważa, że ​​ktoś inny kontroluje jego myślenie, wydaje się, że widzi z jego strony.

Proste napady częściowe mogą przekształcić się w złożone napady częściowe w krótkim okresie czasu.

Złożona, częściowa forma ataków charakteryzuje się następującymi manifestacjami:

- możliwe zakłócenie świadomości;

- utrata poczucia rzeczywistości podczas napadu;

- wszystkie jego działania są nieświadome (na przykład, jego dłonie nieustannie wykonują jakąś manipulację pocierając ręce, sortując przedmioty, stawiając ubrania);

- Wydaje się innym, że pacjent uczy się gryźć i połykać, uderza, robi miny;

- czasami jednostka może wykonywać, jakby celowe działania, na przykład prowadzenie samochodu, włączanie gazu, gotowanie żywności;

- nie ma odpowiedzi na odwołanie.

Czas trwania tego napadu wynosi około trzech minut. Pod koniec pacjent nie może zrozumieć, co robi. Ponadto ludzie zwykle mają bóle głowy po opisanych atakach.

Wtórne uogólnione drgawki występują wraz z postępem epilepsji płata skroniowego. Ataki często mijają z utratą przytomności i towarzyszą im wyraźne drgawki.

Czasowa padaczka, rokowanie może być rozczarowujące, jeśli nie podejmie się żadnych działań, ponieważ choroba będzie postępować szybko, a stan się pogorszy. U pacjentów z obniżoną zdolnością psychiczną będą różne zmiany w sferze emocjonalnej i osobistej.

Przede wszystkim padaczce czołowo-skroniowej towarzyszą różne patologie neuroendokrynne. W słabszej płci obserwuje się zespół policystycznych jajników, zmniejsza się płodność, zaburzenia miesiączkowania, silniejszy płeć, zmniejsza się libido i dysfunkcję ejakulacyjną. W niektórych przypadkach tej postaci epilepsji może towarzyszyć osteoporoza, niedoczynność tarczycy i rozwój hipogonadyzmu hiperprolaktynemicznego.

Padaczka czasowa u dzieci

Choroba ta może być przypisana objawowej ogniskowej postaci epilepsji. Sama nazwa "epilepsja skroniowa" zawiera wskazanie położenia środka powstawania aktywności napadowej w mózgu.

U dzieci objawy epilepsji skroniowej i objawy charakteryzują się różnymi napadami, które zależą od lokalizacji ogniska epileptycznego. Ataki znajdują się w doczesnej formie przedmiotowej patologii i mogą być ogniskowe, złożone, częściowe, a także wtórnie uogólnione. W osiemdziesięciu procentach przypadków epipridacje poprzedzone są specjalnym stanem, który w medycynie nazywa się aurą.

Ekspresja aury i jej zawartości zależy również od umiejscowienia ogniska epileptycznego. W związku z tym aura to: smak, wzrok, węch i słuch. Aura wzrokowa charakteryzuje się połączeniem z zaburzeniem percepcji wzrokowej, dlatego objawia się na przykład utratą wzroku, iskrami świetlnymi, halucynacjami. Kiedy aura smaku pacjenta odczuwa smak w jamie ustnej, przy węchu - występują różne smaki; ze słuchu pacjenci mogą słyszeć różne dźwięki.

Proste napady częściowe mają jedną cechę - nienaruszoną świadomość, w której epileptyk jest w stanie opisać swoje własne odczucia.

Zatem drgawki mogą być: zmysłowe (pacjent czuje się pełzający, szumy uszne, objawy słuchowe i smakowe) i motoryczne (konwulsje).

Zazwyczaj przejawy są stereotypowe. Osoba odczuwa ten sam zapach (często nieprzyjemny charakter), na przykład zapach benzyny lub spalonej gumy lub niezmienny smak w ustach. Pacjenci często odnoszą swoje własne odczucia do stanu "snu na jawie": zmiana w odczuciu tymczasowej percepcji, obiekty sytuacji postrzegane są jako zniekształcone.

Skomplikowane częściowe napady padaczkowe charakteryzują się utratą przytomności i automatyzmem (monotonne działania wykonywane przez pacjentów: pocieranie ich dłoni, szuranie ubrań, liczenie pieniędzy). W przypadku cięższego przebiegu choroby dziecko może się ubierać i odejść samodzielnie.

Tradycyjnie diagnoza rozważanej patologii odbywa się za pomocą elektroencefalografii. W przypadku czasowej postaci epilepsji rejestruje się specyficzną aktywność patologiczną ze zmienionego obszaru. W remisji wskaźniki elektroencefalografii mogą mieć "zdrowy" wygląd. Dlatego uważa się za celowe stosowanie metod, które pozwalają określić uszkodzenie mózgu. Do tych celów zaleca się stosowanie rezonansu magnetycznego, który wykazuje zmiany strukturalne. Bardziej wiarygodnym wskaźnikiem jest tomografia emisyjna pozytonów.

Istnieją pewne cechy formowania się dzieci, u których zdiagnozowano padaczkę skroniową, ponieważ ta forma choroby obejmuje obszary należące do aparatu ponadsegmentowego (kompleks limbiczno-siatkowy), który bierze udział w aktywności intelektualnej. Dlatego cierpi przede wszystkim rozwój intelektualny dzieci. U dzieci cierpiących na rozważaną formę patologii stopniowo formuje się niestabilność emocjonalna, zmniejsza się zdolność do abstrakcyjnej aktywności umysłowej, pogarsza się pamięć. Dzieci mają trudności z opanowaniem nowego materiału edukacyjnego. Aktywność umysłowa charakteryzuje się pewnymi patologicznymi konsekwencjami, lepkością. Dzieci często stają się rozgoryczone i płaczliwe. W większości przypadków padaczce skroniowej towarzyszą zaburzenia podwzgórza, które występują w zaburzeniach dojrzewania, objawach dystonii wegetatywnej. Drgawki zwykle towarzyszą kołataniu serca, poceniu się, duszności i alergiom w jamie brzusznej.

Leczenie epilepsji skroniowej

Obecnie epilepsja temporalna ma korzystne rokowanie z odpowiednią i szybką diagnozą, a także z obecnością odpowiedniej terapii objawowej. Ponadto scenariusz rozwoju tej formy patologii i jej prognozy wynika w dużej mierze z objętości i charakteru uszkodzenia mózgu.

Leczenie epilepsji skroniowej odbywa się z reguły w dwóch kierunkach. W pierwszej kolejności terapia ma na celu zmniejszenie konwulsyjnej gotowości. Równocześnie podejmowane są działania terapeutyczne w celu skorygowania choroby podstawowej.

Podstawowym leczeniem konwulsyjnej gotowości są przede wszystkim leki pierwszego wyboru, a mianowicie karbamazepina, fenytoina, barbiturany i pochodne kwasu walproinowego. Ze względu na brak skuteczności mogą być przepisywane benzodiazepiny i lamotrygina. Jednak głównym farmakopealnym lekiem w leczeniu tej postaci patologii jest karbamazepina.

Leczenie epilepsji skroniowej najlepiej rozpocząć od monoterapii. Jako początkową dawkę karbamazepiny zwykle przepisuje się 10 miligramów na kilogram wagi pacjenta na dzień. Stopniowo ta dawka jest zwiększana do 20 mg. Przy niezadowalającej skuteczności lub całkowitym braku wyniku, dawkę 24-godzinną można podać do 30 mg. Dawkę można zwiększyć tylko wtedy, gdy nie ma wyraźnych działań niepożądanych. Wraz ze wzrostem dawki konieczne jest monitorowanie wskaźników stężenia karbamazepiny we krwi pacjenta. Aby zatrzymać zwiększenie dziennej dawki leku można osiągnąć, osiągając stabilny efekt pozytywny lub przy pierwszych oznakach zatrucia.

W przypadku niepowodzenia leczenia karbamazepiną przepisywane są inne leki przeciwdrgawkowe, takie jak hydantoiny (difenina) lub walproinian (depakina). Ten ostatni zwykle stosuje się w dawce nie większej niż 100 mg / kg, podczas gdy difenina - w zakresie 8-15 mg / kg.

Liczne badania wykazały, że z wtórnie uogólnionymi postaciami napadów walproinowych są znacznie bardziej skuteczne niż difenina. Poza tym depakin ma mniejszą toksyczność.

W przypadkach, gdy monoterapia jest nieskuteczna, lub wyniki są niewystarczające, przepisywany jest kompleks leków, w tym rezerwa i podstawowe leki przeciwdrgawkowe. Uważa się ją za najskuteczniejszą kombinację następujących środków przeciwdrgawkowych: finlepsyny i lamictal lub finlepsyny i depakiny.

Ponadto możliwe jest łączenie podstawowych leków przeciwdrgawkowych z hormonami płciowymi Oprócz terapii lekowej stosowana jest interwencja neurochirurgiczna, której celem jest natychmiastowe usunięcie ogniska patologicznego i zapobieganie eskalacji epileptyków mózgu.

Operację należy przeprowadzić w obecności następujących wskazań:

- oporność leków przeciwpadaczkowych na leczenie przeciwpadaczkowe lekami przeciwdrgawkowymi w maksymalnych dopuszczalnych dawkach;

- utrzymujące się ciężkie drgawki, które powodują niedostosowanie społeczne padaczki;

- zlokalizowane ognisko epileptogenne w mózgu.

Interwencja operacyjna jest niemożliwa w przypadku powikłań padaczki z ciężkim stanem somatycznym, która wyraża się zaburzeniami psychicznymi, dysfunkcją intelektu i zaburzeniami pamięci.

Badanie przedoperacyjne obejmuje przeprowadzanie różnych typów neuroobrazowania, takich jak monitorowanie wideo EEG i elektrokortykogram, jak również przechodzenie testów w celu wykrycia dominacji półkuli mózgu.

Zadaniem neurochirurgów jest eliminacja patogennego skupienia i zapobieganie ruchowi oraz ekspansja zakresu impulsów epileptycznych. Sama operacyjna interwencja polega na przeprowadzeniu lobektomii i usunięciu obszarów okołobrzuchowych i przednich strefy skroniowej mózgu.

Po interwencji neurochirurgicznej, w prawie 70 przypadkach na 100, częstość epiphiscuses znacznie się zmniejsza i zanika całkowicie w około 30% przypadków.

Ponadto leczenie chirurgiczne ma pozytywny wpływ na aktywność intelektualną pacjentów i ich pamięć. Stan remisji przeciwko stosowaniu leków przeciwdrgawkowych osiąga się średnio u około 30% pacjentów.

Zapobieganie rozważanej postaci choroby polega na szybkim badaniu lekarskim grup ryzyka (dzieci i kobiety w ciąży), w odpowiednim leczeniu zidentyfikowanych powiązanych chorób, naczyniowych patologii mózgu, a także w zapobieganiu rozwojowi neuroinfekcji.

Jeśli pacjenci nie mają napadów padaczkowych, mogą pracować w dowolnej sferze, z wyjątkiem pracy na dużych wysokościach, manipulacji pożarami (z powodu niedoboru tlenu) lub pracy z ruchomymi mechanizmami, a także zawodów związanych z nocnymi zmianami i zwiększoną koncentracją uwagi.

Tak więc rozważana postać choroby wymaga nie tylko prawidłowych, ale również szybkich efektów terapeutycznych, które powrócą do pacjenta z pełną padaczką.

Ponadto, O Depresji