Klasyfikacja epilepsji i rodzajów napadów: prawie skomplikowane

Padaczka jest chorobą neuropsychiatryczną objawiającą się występowaniem nagłych drgawek. Choroba jest przewlekła.

Mechanizm rozwoju napadów jest związany z występowaniem wielu ognisk spontanicznego pobudzenia w różnych częściach mózgu i towarzyszy mu zaburzenie czynności czuciowych, motorycznych, umysłowych i wegetatywnych.

Częstość występowania choroby wynosi 1% całkowitej populacji. Bardzo często napady występują u dzieci ze względu na dużą konwulsyjną gotowość ciała dziecka, lekką pobudliwość mózgu i uogólnioną reakcję ośrodkowego układu nerwowego na bodźce.

Istnieje wiele różnych typów i postaci padaczki, omówimy główne rodzaje chorób i ich objawy u noworodków, dzieci i dorosłych.

Choroba noworodków

Padaczka u noworodków nazywana jest również sporadyczną. Napady mają charakter ogólny, drgawki przenoszone są z jednej kończyny na drugą i z jednej strony ciała na drugą. Nie obserwuje się takich objawów, jak piana z ust, gryzienie języka i zasypianie po ataku.

Manifestacje mogą rozwijać się na tle wysokiej temperatury ciała. Po powrocie świadomości słabość może pojawić się w jednej połowie ciała, a czasami może trwać kilka dni.

Objawy będące zwiastunami ataku obejmują:

  • drażliwość;
  • brak apetytu;
  • ból głowy.

Cechy napadów padaczkowych u dzieci

Przyczyny padaczki u dzieci mogą być powikłaniami w czasie ciąży, chorobami zakaźnymi mózgu, dziedziczną predyspozycją.

  • drgawki w postaci skurczów rytmicznych;
  • krótkie trzymanie oddechu;
  • niekontrolowane opróżnianie pęcherza i jelit;
  • zamknięcie świadomości;
  • sztywność mięśni, aw rezultacie sztywność kończyn;
  • drżenie rąk i nóg.

Padaczka dziecięca może być wyrażana w formach innego rodzaju, których cech nie można natychmiast określić.

Padaczka z ropniem

W przypadku nieobecności epilepsja charakteryzuje się brakiem drgawek i utraty przytomności. Osoba jakby się zatrzymuje i traci orientację w przestrzeni z brakiem reakcji. Objawy:

  • nagłe zaniknięcie;
  • nieobecny lub, przeciwnie, skupiony w jednym punkcie widzenia;
  • brak uwagi.

Często choroba debiutuje w wieku przedszkolnym. Średnio czas trwania objawów wynosi 6 lat, następnie objawy zanikają całkowicie lub wpływają do innej postaci epileptycznej. Dziewczyny są bardziej podatne na choroby niż chłopcy.

Padaczka Rolanda

Jeden z najczęstszych typów padaczki u dzieci. Świętujemy w wieku od 3 do 14 lat. W tym przypadku chłopcy najczęściej chorują. Objawy:

  • drętwienie skóry twarzy, dziąseł, języka, mięśni krtani;
  • trudności z mówieniem;
  • obfite ślinotok;
  • kloniczne jednostronne i toniczno-kloniczne drgawki.

Ataki występują głównie w nocy i mają krótki przepływ.

Rodzaje epilepsji według ICD 10

Choroba miokloniczna

Padaczka miokloniczna dotyka ludzi obojga płci. Jeden z najczęstszych typów. Choroba debiutuje w wieku 10 do 20 lat. Objawy objawiają się napadami padaczkowymi.

W miarę upływu czasu pojawiają się miokloni - mimowolne skurcze mięśni. Zmiany mentalne zdarzają się bardzo często.

Częstotliwość ataków może być zupełnie inna. Mogą się zdarzyć codziennie lub kilka razy w miesiącu lub nawet mniej. Wraz z napadami drgawkowymi mogą wystąpić zaburzenia świadomości. Jednak najłatwiej jest leczyć tę postać choroby.

Padaczka pourazowa

Ta forma padaczki rozwija się z powodu uszkodzenia mózgu spowodowanego urazami głowy. Objawy występują w napadach drgawkowych. Ten typ epilepsji występuje u około 10% ofiar, które doznały takiego urazu.

Prawdopodobieństwo patologii zwiększa się nawet o 40% przy wnikliwym uszkodzeniu mózgu. Charakterystyczne objawy choroby mogą wystąpić nie tylko w najbliższej przyszłości po przebytej zmianie, ale także po kilku latach od momentu urazu. Będą one zależeć od miejsca aktywności patologicznej.

Wstrzyknięcie alkoholu do mózgu

Epilepsja alkoholowa jest jedną z tragicznych konsekwencji alkoholizmu. Charakteryzuje się nagłymi drgawkowymi napadami drgawkowymi. Przyczyną patologii jest długotrwałe zatrucie alkoholowe, zwłaszcza na tle otrzymywania napojów o niskiej jakości. Dodatkowymi czynnikami są choroby zakaźne mózgu, urazy głowy, miażdżyca.

Może wystąpić w ciągu pierwszych kilku dni po zaprzestaniu spożywania alkoholu. Na początku ataku pojawia się utrata przytomności, wtedy twarz staje się bardzo blada, pojawiają się wymioty i piany z ust. Napad kończy się, gdy świadomość powraca do osoby. Po ataku trwa długi, zdrowy sen. Objawy:

Padaczka niekonwulsyjna

Ta forma jest częstym wariantem rozwoju choroby. Symptomatologia wyraża się w zmianach osobowości. Może trwać od kilku minut do kilku dni. Znika tak nagle, jak się zaczyna.

W tym przypadku napad jest rozumiany jako zwężenie świadomości, podczas gdy postrzeganie otaczającej rzeczywistości przez pacjentów skupia się wyłącznie na emocjonalnie istotnych dla niego zjawiskach.

Główną cechą tej postaci epilepsji są halucynacje, które mają niesamowity wydźwięk, a także manifestację emocji w skrajnym stopniu ich ekspresji. Ten rodzaj choroby wiąże się z zaburzeniami psychicznymi. Po atakach osoba nie pamięta, co się z nim stało, tylko czasami mogą wystąpić resztkowe wspomnienia zdarzeń.

Klasyfikacja epilepsji według stref uszkodzeń mózgu

W tej klasyfikacji występują następujące rodzaje chorób.

Czołowa postać epilepsji

Padaczka czołowa charakteryzuje się lokalizacją ognisk patologicznych w płatach czołowych mózgu. Może wystąpić w każdym wieku.

Ataki zdarzają się bardzo często, nie mają regularnych interwałów, a ich czas trwania nie przekracza minuty. Rozpocznij i zakończ nagle. Objawy:

  • uczucie gorąca;
  • przypadkowa mowa;
  • bezsensowny ruch.

Szczególną odmianą tej postaci jest padaczka nocna. Jest uważany za najkorzystniejszy wariant choroby. W tym przypadku konwulsyjna aktywność neuronów patologicznego skupienia zwiększa się w nocy. Ponieważ pobudzenie nie jest przenoszone na sąsiednie obszary, drgawki przebiegają bardziej gładko. Nocnej padaczce towarzyszą takie stany, jak:

  • somnambulizm - robienie czegoś aktywnego w czasie snu;
  • parasomnias - niekontrolowane szarpanie kończyn w momencie przebudzenia lub chodzenia do łóżka;
  • mimowolne - mimowolne oddawanie moczu.

Uszkodzenie płata skroniowego

Padaczka temporalna rozwija się z powodu wpływu wielu czynników, może być urazem porodowym, uszkodzeniem płata skroniowego podczas urazów głowy lub procesami zapalnymi w mózgu. Charakteryzują się następujące objawy krótkoterminowe:

  • nudności;
  • ból brzucha;
  • skurcze w jelitach;
  • kołatanie serca i ból serca;
  • duszność;
  • nadmierne pocenie się.

Istnieją również zmiany w świadomości, takie jak utrata motywacji i realizacja bezsensownych działań. W przyszłości patologia może prowadzić do niedostosowania społecznego i poważnych zaburzeń autonomicznych. Choroba jest chroniczna i postępuje z czasem.

Epilepsja potyliczna

Występuje u małych dzieci w wieku od 2 do 4 lat, ma łagodny charakter i korzystne rokowanie. Przyczynami mogą być różne neuroinfekcje, guzy, wrodzone wady mózgu. Objawy:

  • zaburzenia widzenia - błyskawice, muchy pojawiają się przed oczami;
  • halucynacje;
  • drżenie głowy;
  • obrót gałek ocznych.

Kryptogenny charakter choroby

O tym typie choroby mówią w przypadku, gdy niemożliwe jest zidentyfikowanie głównej przyczyny napadów.

Objawy padaczki kryptogennej będą bezpośrednio zależeć od lokalizacji ogniska patologicznego w mózgu.

Często diagnoza ta jest pośrednia, a w wyniku dalszego badania możliwe jest określenie specyficznej postaci epilepsji i przepisanie terapii.

Odmiany napadów

Napady padaczkowe są podzielone na grupy w zależności od źródła epileptycznego impulsu. Istnieją dwa główne typy napadów i ich podgatunków.

Ataki, w których wyładowanie rozpoczyna się w zlokalizowanych obszarach kory mózgowej i mają jedno lub więcej ognisk aktywności, nazywa się częściowymi (ogniskowymi). Ataki charakteryzujące się równoczesnymi wyładowaniami w korze obu półkul są nazywane uogólnionymi.

Główne rodzaje napadów padaczkowych to:

  1. W napadach częściowych główny nacisk na epilepsję jest najczęściej zlokalizowany w płatach skroniowym i czołowym. Ataki te mogą być proste przy zachowaniu świadomości, gdy zrzut nie obejmuje innych obszarów. Proste ataki mogą zmienić się w skomplikowane. Trudne mogą być symptomatycznie podobne do prostych, ale w tym przypadku zawsze występuje odłączenie świadomości i charakterystyczne automatyczne ruchy. Przydziel częściowe napady z wtórnym uogólnieniem. Mogą być proste lub złożone, ale jednocześnie rozładowanie rozciąga się na obie półkule i przekształca się w uogólniony lub napad toniczno-kloniczny.
  2. Uogólnione drgawki charakteryzują się występowaniem impulsu, który oddziałuje na całą kórę mózgową od początku ataku. Takie ataki rozpoczynają się bez uprzedniej aury, natychmiast następuje utrata przytomności.

Uogólnione napady obejmują napady toniczno-kloniczne, miokloniczne i nieobecności:

  1. W przypadku napadów toniczno-klonicznych, napięcie mięśniowe toniczne, upośledzenie oddychania (do czasu jego zatrzymania, podczas którego nie dochodzi do asfiksji), wysokie ciśnienie krwi i częste bicie serca są charakterystyczne. Czas trwania ataku to kilka minut, po których osoba czuje się słabo, ogłuszona i może wystąpić głęboki sen.
  2. Nieobecności są napadami niekonwulsyjnymi z krótką dezaktywacją świadomości. Częstotliwość nieobecności może wynosić kilkaset dziennie, a ich czas trwania nie przekracza pół minuty. Charakteryzuje się nagłą przerwą w działaniu, brakiem reakcji na otaczającą rzeczywistość i zanikającym spojrzeniem. Ataki takie mogą być pierwszymi oznakami wystąpienia padaczki u dzieci.
  3. Napady miokloniczne są najczęstsze w okresie dojrzewania, ale jest prawdopodobne, że mogą wystąpić w ciągu 20 lat. Charakteryzuje się zachowaniem świadomości, ostrym i szybkim drganiem dłoni, nadwrażliwością na światło. Przychodzą na kilka godzin przed snem lub kilka godzin po przebudzeniu.

Semiologia napadów padaczkowych:

Krótko o głównej rzeczy

Leczenie padaczki ma dwa kierunki - lek i chirurgię. Podawanie leku polega na przepisaniu kompleksu leków przeciwdrgawkowych wpływających na określony obszar mózgu (w zależności od lokalizacji nidus).

Głównym celem tej terapii jest złagodzenie lub znaczne zmniejszenie liczby ataków. Leki są przepisywane indywidualnie, w zależności od rodzaju epilepsji, wieku pacjenta i innych cech fizjologicznych.

Jeśli choroba postępuje, a leczenie lekami nie powiedzie się, przeprowadza się interwencję chirurgiczną. Taką operacją jest usunięcie patologicznie aktywnych stref kory mózgowej.

W przypadku pojawienia się impulsów epileptycznych w tych obszarach, których nie można usunąć, powstają nacięcia w mózgu. Ta procedura uniemożliwia im przeniesienie się do innych obszarów.

W większości przypadków pacjenci, którzy przeszli operację, nie będą już mieć drgawek, ale przez długi czas nadal muszą przyjmować leki w małych dawkach, aby zmniejszyć ryzyko nawrotu napadów.

Ogólnie rzecz biorąc, terapia tej choroby koncentruje się na tworzeniu warunków, które zapewnią rehabilitację i normalizację stanu pacjenta na poziomie psycho-emocjonalnym i fizycznym.

Przy odpowiednio dobranym i odpowiednim leczeniu można osiągnąć bardzo dobre wyniki, które pomogą prowadzić pełen styl życia. Jednak tacy ludzie powinni przestrzegać właściwego schematu przez całe życie, aby uniknąć wystarczającej ilości snu, przejadania się, przebywania na dużych wysokościach, skutków stresu i innych niekorzystnych czynników.

Bardzo ważne jest, aby odmówić przyjęcia kawy, alkoholu, narkotyków i palenia.

Padaczka - rodzaje, objawy, pierwsza pomoc i leczenie

W poprzednim artykule opisaliśmy w ogólnym zarysie padaczkę, czyli chorobę, która opiera się na konwulsyjnym wyładowaniu neuronów w regionie kory mózgowej, nazywanym epileptycznym napadem.

Zapobieganie napadom i ich eliminacja za pomocą różnych leków i metod leczenia jest praktycznym znaczeniem epileptologii, ponieważ w okresie międzywyznaniowym pacjenci nie tylko nie różnią się w żaden sposób od zdrowych osób, ale czasami nawet najważniejsze badanie - EEG lub elektroencefalografia nie wykazuje żadnych objawów. zmiany patologiczne.

Jakie napady charakteryzują epilepsję? Nie będziemy rozmawiać o przyczynach. Opisaliśmy je szczegółowo wcześniej, ale pokażemy tylko całą różnorodność obrazu klinicznego tej choroby.

Szybkie przejście na stronę

Atak epilepsji - co to jest?

W przypadku, gdy wyładowanie konwulsyjne wychwytuje wszystkie podziały kory mózgowej i występuje w dwóch półkulach naraz, następuje klasyczny, "duży" napad epileptyczny, który najbardziej przeraża innych. W przytłaczającej większości przypadków pierwsza pomoc w wystąpieniu epilepsji jest wymagana w właśnie takim pierwotnie uogólnionym napadzie toniczno-klonicznym.

Czasem tylko część istoty szarej w pewnym obszarze kory uczestniczy w ataku. Taki atak nazywamy częściowym lub ogniskowym. W niektórych przypadkach takie napady występują w ogóle bez utraty przytomności, a czasami traci się świadomość, ale w taki sposób, że inni mogą być dość trudni do zauważenia.

Jakie są ataki (typy)

Atak epilepsji jest zjawiskiem złożonym i "wielopłaszczyznowym". Oto tylko kilka przykładów:

  • Prosty motoryczny napad częściowy objawia się przez ściśle lokalne konwulsje w niektórych grupach mięśni na tle jasnej świadomości;
  • Niekorzystne drgawki. Manifestowane w obracaniu oczu, głowy, a czasem ciała w kierunku przeciwnym do paleniska;
  • W przypadku prostych napadowych napadów częściowych pacjent rytmicznie wypowiada lub wykrzykuje te same sylaby lub pojedyncze samogłoski, a czasem wręcz pojawia się mowa;
  • Gdy występują somatosensoryczne częściowe napady padaczkowe, występują różne odczucia "formowania się", "pełzania", pieczenia, mrowienia, a także odczuwania przepuszczania prądu elektrycznego. Może to nastąpić w postaci wznoszących się lub zstępujących impulsów w jednej połowie ciała;
  • Występują specyficzne epizody częściowej epilepsji słuchowej, węchowej lub wzrokowej. Mogą pojawić się iskry, błyski lub gwiazdy w oczach, hałas w uszach, dzwonienie lub trzaski, niezwykły, złożony lub nieprzyjemny zapach lub smak, pojawiają się paroksyzmy zawrotów głowy.

Oczywiście, takie złożone i subtelne epilepsje epilepsji (szczególnie pierwsze) najczęściej występują na tle ogniskowych zmian w mózgu.

Istnieją inne formy ataków epilepsyjnych. Na przykład mogą im towarzyszyć objawy wegetatywne lub trzewne. Tak więc, pacjent skarży się na dyskomfort w żołądku, "ssanie" i poczucie nieważkości, istnieje poczucie umiaru lub ciepła w ciele i głowie.

Nieprzyjemne wrażenia przetoczyły się do gardła. Pocenie się, czerwona twarz, oczy i policzki. W kończynach może występować nadmierne pocenie się, marmurkowanie i chłodzenie, temperatura typu hipertermii z dreszczami gwałtownie wzrasta, może występować wielomocz lub zwiększone wydzielanie moczu. Możliwy wzrost ciśnienia krwi i rozwój tachykardii.

Oprócz napadów częściowych występują ataki z odchyleniami umysłowymi w zachowaniu, występują różne zaburzenia myślenia i pamięci:

  • Napady afazji manifestowane są przez paroksyzmy zaburzonej mowy (afazji);
  • Napady dysmne charakteryzują się pojawieniem się dziwnych lub dziwacznych odczuć "już widziałem", "już doświadczyłem" i "już słyszałem", gdy jest oczywiste, że jest to nowe uczucie lub warunki.

Czasem jest odwrotnie - w znanej i rutynowej sytuacji pacjent ma poczucie całkowitej nowości i oryginalności. Ustawienie jest wyjątkowe, nierealne, a wszystkie otaczające obiekty są nietypowe. Często zdarza się to podczas stymulacji, na przykład, mediowalnych części prawego płata skroniowego.

W niektórych przypadkach pojawiają się ideologiczne napady padaczkowe z zaburzeniami myślenia. Na samym początku ataku pojawia się gwałtowna i obsesyjna myśl, na przykład o śmierci, o Bogu, wieczności lub niedawno przeczytanej książce. Po dodaniu afektywnej wersji ataku pacjent ma silne i pozbawione motywacji uczucie strachu.

Może to być charakterystyczne dla ataków epilepsji alkoholowej, które występują podczas nagłego zaprzestania objadania się.

Wreszcie, w znacznie rzadszych przypadkach może wystąpić "epilepsja Dostojewskiego", w której pojawiają się wyraźne ekstatyczne doświadczenia szczęścia, pełni istnienia, zjednoczenia z Wyższym Umysłem, radości i szczęścia. Jest to prawdopodobnie najbardziej "przyjemne" uczucie choroby, które może istnieć tylko jedna osoba.

Tutaj wymieniliśmy tylko niektóre warianty prostych napadów częściowych. W rzeczywistości są to złożone ataki, mogą być iluzje, halucynacje, kompleksy automatyzmu ambulatoryjnego. Wreszcie "korona" kliniki to doskonałe dopasowanie, w którym pierwsza pomoc jest potrzebna w przypadku epilepsji. Jakie typy napadów wciąż wymagają pomocy?

Padaczka i pierwsza pomoc

Oczywiste jest, że przed udzieleniem pierwszej pomocy w ataku epilepsji, musisz mieć pewność, że:

  • pacjent jest nieprzytomny;
  • przez swoje czyny może wyrządzić sobie krzywdę.

W rzeczywistości często zdarza się, że świadkowie ataku nie mają najmniejszych wątpliwości, że dana osoba jest zajęta sprawą i jest po prostu "po egzekucji". Jednak w tym czasie dana osoba może znajdować się w "półmroku" lub w stanie osłabionej świadomości epileptycznej.

Zmierzch jest jednym z rodzajów upośledzenia świadomości charakterystycznej dla padaczki (inne rodzaje to amentia, delirium, jedeniroid), w których pacjent jest głęboko zdezorientowany w świecie znaczeń i otaczających ludzi. Nie może się komunikować, ale poziom świadomości wystarcza do wykonywania skomplikowanych czynności motorycznych, zwanych automatami lub napadami psychomotorycznymi, a także do poruszania się.

Tak zwany lunatyzm lub somnambulizm oparty na nocnych atakach epilepsji stał się "klasykiem" tego gatunku. Obłąkany jest całkowicie nieustraszony i pewny siebie może poruszać się na takiej wysokości, gdzie serce najbardziej nieustraszonej osoby zadrżyło.

  • Wiadomo, że w stanie epilepsyjnego transu pacjent może się poruszać, ominąć przeszkody, przejść przez ulicę do zielonego światła ulicznego, a nawet wyjechać do innego miasta.

I tacy ludzie sprawiają wrażenie "zanurzonych w siebie" i nie chcących komunikować się z otaczającymi ich ekscentrycznymi nieznajomymi.

Ale takie paroksyzmy są bardzo rzadkie. Najczęściej występuje prosty automatyzm pozaszpitalny. Na przykład, osoba, która kroi chleb podczas ataku, może spokojnie kontynuować wycinanie własnych palców i po kilku następnych kilkunastu sekundach, zobaczył, że odniósł obrażenia.

W tym samym przypadku, gdy dochodzi do poważnego napadu padaczkowego, często zaczyna się od głośnego płaczu i upadku. Tak więc pacjent "ogłasza" początek ataku na innych ludzi. Jak zachodzi "klasyczny" epizod epilepsji i jak można pomóc danej osobie?

Duży atak padaczki - co robić?

Napad padaczkowy u dziecka

Ten stan charakteryzuje się nagłym początkiem i mniej nagłym końcem. Jego obowiązkowymi składnikami są całkowita utrata przytomności, upadek, faza skurczów tonicznych, a następnie faza drgawek klonicznych i stopniowe wyjście ze śpiączki lub snu po padaczce.

Świadomość nagle ginie. Całe ciało jest zniekształcone przez ogólny skurcz, a osoba z głośnym krzykiem (ten sam skurcz strun głosowych) spada, jakby rzucona. Upadek jest zawsze nagły, a otoczenie prawie nigdy nie chroni pacjenta przed możliwymi obrażeniami głowy.

Czasami można znaleźć całkiem głupie rady w Internecie: "widząc, że pacjent jest na krawędzi ataku, musisz go powstrzymać przed upadkiem". Przypominamy ci - w przypadku, gdy utrata przytomności występuje w postaci uogólnionego napadu padaczkowego, inni mają tylko ułamek sekundy, aby podnieść już upadające ciało. Bez ostrzeżenia, z wyjątkiem głośnego krzyku, pacjent nie emituje. Ale krzyk pojawia się już w momencie upadku, więc nie ma ani jednej sekundy "na gromadzenie pomocników".

Ale wtedy otoczenie powinno chronić pacjenta przed leżeniem przed uderzeniem głową o podłogę i otaczające przedmioty. Aby to zrobić, można bezpiecznie trzymać głowę pacjenta, delikatnie biorąc ją od tyłu i wkładając pod nią szmatkę lub szalik. W żadnym wypadku nie można zmusić go do trzymania głowy w jednym miejscu, ponieważ może to prowadzić do złamania kręgów szyjnych. Konieczne jest monitorowanie tylko tego, że głowa nie bije na podłogę. Usuń wszystkie niebezpieczne przedmioty z pacjenta.

  • Po upadku wyraźny konwulsyjny tonik utrzymuje się. Głowa jest odrzucana, ręce przyciśnięte do klatki piersiowej, nogi zgięte w kolanach i stawach biodrowych, dociśnięte do brzucha;
  • Czasami, z powodu bardzo silnego skurczu mięśni w tej fazie, dochodzi do złamania niektórych kręgów lub szyjki kości udowej, jeśli nogi są ostro rozwiedzione z bokami, a kręgosłup jest wygięty. Może to być na starość, w okresie menopauzy, a także z powodu rozwoju osteoporozy.

W tym czasie nie jest konieczne zapobieganie konwulsjom tonicznym lub utrzymywanie pacjenta. On również może cię zranić, a ty nie możesz mu pomóc, ponieważ toniczny skurcz to redukcja wszystkich 100% włókien mięśniowych, a epilepsja, jeszcze mniej wyszkolona, ​​z tonicznym skurczem jest znacznie silniejsza niż ktokolwiek z nas.

  • To podczas fazy tonicznej pacjent gryźć swój język, zwłaszcza jeśli drgawkowe drgawki zaczęły się w momencie przerwanej rozmowy lub błony śluzowej policzków.

Całkowicie bezużyteczne jest zapobieganie temu poprzez wkładanie różnych przedmiotów do ust pacjenta. Twarde przedmioty będą łamać zęby pacjenta, a fragmenty mogą być wdychane do płuc, co następnie wywoła aspiracyjne zapalenie płuc.

Przybijając odłamki zębów, może zranić się jeszcze bardziej. Ponadto może po prostu odgryźć palec. Możesz włożyć do ust tylko ręcznik lub miękką szmatę, a następnie bez obawy od krawędzi, aby osoba mogła w razie potrzeby oddychać przez usta, a nie dusić się.

  • Faza toniczna może wydawać się długa i przerażająca dla osób w szoku, ale w rzeczywistości trwa ona nie dłużej niż 30 sekund. Najbardziej niebezpiecznym momentem jest wstrzymanie oddechu z powodu skurczu mięśni oddechowych. Pallor zostaje zastąpiony przez sinicę, czasami serce przestaje bić.

Osoba nie reaguje na żadne bodźce, odruchy są nieobecne. W pierwszej fazie napadu padaczkowego nigdy nie występuje mimowolne oddawanie moczu i defekacja, ale czasami u mężczyzn występuje erekcja, a nawet wytrysk.

  • Po kilku sekundach całkowitego unieruchomienia małe grupy mięśni zaczynają drgać symetrycznie: powieki, palce. Następnie "fale" toczą konwulsje na mięśniach tułowia, rąk i nóg. Mężczyzna sprawia wrażenie "manekina" podłączonego do gniazdka. Głowa może się obracać i grymasować, żuć, ssać i smagać, pokazując zakrwawiony język.

Wszystko to dzieje się również na tle braku świadomości, a na wielu wrażliwych ludzi wywołuje to bolesne wrażenie.

  • Obraz jest uzupełniony przez mimowolne wypróżnianie i oddawanie moczu. Osoba może odczuwać nadmierne pocenie się, różowa piana jest uwalniana z ust. Przedstawia ślinę zmieszaną z krwią, do której dołącza tajemnica oskrzelowa. W niektórych przypadkach konieczne jest obrócenie głowy w bok, aby pacjent się nie zakrztusił;
  • Przez cały ten czas osoba ma cyjanotyczną, cyjanotyczną twarz. Faza kloniczna trwa dłużej - do trzech minut. W końcu drgawki ustępują, ich częstotliwość i zamrożenie amplitudy, a sinica ustąpiła, spontaniczne oddychanie zostaje przywrócone pacjentowi. Ale nawet po zakończeniu drgawek, w niektórych przypadkach napięcie mięśniowe pozostaje podwyższone i pojawiają się odruchowe opóźnienia oddechu.

Wreszcie istnieje wyjście ze śpiączki. Czasami pacjent wypada ze śpiączki poprzez wyraźne ogłuszenie, po którym sen lub świadomość rozwija się całkowicie oczyszczona. W innych przypadkach pacjent pozostaje o zmierzchu. Pojawia się podniecenie epileptyczne, które może utrzymywać się przez kilka dni.

Czasami po odejściu z epilepsji pacjenci odczuwają podwyższony nastrój, euforię lub odwrotnie, zmęczenie, drażliwość i niski nastrój.

Ważne jest, aby pamiętać, że jeśli pacjent nie odzyska przytomności po 10 minutach napadów, należy wezwać pogotowie ratunkowe.

Należy to również zrobić natychmiast komuś z pozostałych, jeśli u kobiety w ciąży wystąpił atak epilepsji. Jest możliwe, że nienarodzone dziecko doświadcza stanu zagrażającego życiu (wyrażonego niedotlenienie wewnątrzmacicznego).

Istnieje poważna komplikacja ataku zwanego stanem epileptycznym. Ten stan polega na powtarzaniu drgawek tonicznych i klonicznych przez ponad 20-30 minut, podczas gdy pacjent nie odzyskuje przytomności. Może to prowadzić do obrzęku mózgu i śmierci.

  • Dlatego pacjent, który nie odzyskuje przytomności, musi być pilnie hospitalizowany.

W niektórych przypadkach epistatus rozwija się u osób, które nigdy wcześniej nie były widziane przez lekarza z rozpoznaniem padaczki. Dzieje się tak z szybkim wyjściem z objadania się (epilepsja alkoholowa), a w stanie padaczki może być wywołane nagłym pominięciem leku przeciwpadaczkowego.

Leczenie ataków epilepsji

Leczenie napadów padaczkowych jest czasami trudne, szczególnie w przypadku prawdziwej lub prawdziwej, dziedzicznej formy, która występuje w postaci opisanych dużych napadów.

W innych przypadkach lekarz nie musi "zastanawiać się", jak zatrzymać atak, ponieważ w niektórych postaciach padaczki leczenie nie jest wymagane. Po dojrzewaniu pacjentów stan ten ustępuje samoistnie. Formy te obejmują niektóre łagodne rodzaje padaczki u dzieci.

W każdym razie, nawet po pojedynczym napadzie, należy zbadać osobę. Opcjonalnie powinien udać się na spotkanie z epileptologiem. Wystarczy odwiedzić neurologa i wykonać co najmniej:

  • EEG (lub elektroencefalografia), które mogą wykazywać aktywność drgawkową kory w okresie międzyprzedsionkowym;
  • MRI mózgu, który może wykazywać oznaki zmian ogniskowych substancji mózgu (wady rozwojowe, guzy, tętniaki, torbiele pasożytnicze) i inne struktury, które mogą powodować padaczkę objawową lub epizodrom.

Obecnie nie ma wskazania do przepisania leczenia padaczki lub postawienia diagnozy osobie, która ma tylko jeden pierwszy napad epilepsji w życiu, zwłaszcza jeśli wszystkie wyniki EEG i MRI były wówczas zadowalające.

Padaczka (choroba zakaźna)

Padaczka jest chorobą neuropsychiatryczną, która jest przewlekła. Główną cechą padaczki jest skłonność pacjenta do nawracających drgawek, które występują nagle. W epilepsji mogą wystąpić różne typy napadów, jednak podstawą takich napadów jest nieprawidłowe działanie komórek nerwowych w ludzkim mózgu, w wyniku czego następuje wyładowanie elektryczne.

Choroba zmęczeniowa (tak zwana epilepsja) jest znana ludziom od najdawniejszych czasów. Dowody historyczne zachowały się, że wielu słynnych ludzi cierpiało na tę chorobę (napady padaczkowe wystąpiły u Juliusza Cezara, Napoleona, Dantego, Nobla i innych).

Dziś trudno jest mówić o tym, jak powszechna jest ta choroba na świecie, ponieważ wiele osób po prostu nie zdaje sobie sprawy, że manifestują one dokładnie objawy padaczki. Kolejna część pacjentów ukrywa swoją diagnozę. Tak więc istnieją dowody na to, że w niektórych krajach częstość występowania choroby może wynosić do 20 przypadków na 1000 osób. Ponadto około 50 dzieci na 1000 osób, przynajmniej raz w życiu, miało napad epilepsji w czasie, gdy ich temperatura ciała była wysoka.

Niestety, do dzisiaj nie ma metody całkowitego wyleczenia tej choroby. Jednak stosując właściwą taktykę terapii i wybierając odpowiednie leki, lekarze osiągają zatrzymanie napadów w około 60-80% przypadków. Choroba tylko w rzadkich przypadkach może prowadzić zarówno do śmierci, jak i poważnego upośledzenia rozwoju fizycznego i psychicznego.

Przyczyny epilepsji

Do dzisiaj specjaliści nie są dokładnie świadomi powodów, dla których dana osoba ma atak epilepsji. Okresowo napady padaczkowe występują u osób z pewnymi innymi chorobami. Jak pokazują naukowcy, objawy epilepsji u człowieka pojawiają się w przypadku uszkodzenia określonego obszaru mózgu, ale nie jest on całkowicie zniszczony. Komórki mózgu, które ucierpiały, ale nadal zachowały swoją żywotność, stają się źródłem patologicznych wyładowań, dzięki czemu objawia się choroba płacząca. Czasami skutki ataku są wyrażane przez nowe uszkodzenia mózgu i rozwijają się nowe ogniska epilepsji.

Eksperci nie są w pełni świadomi tego, czym jest epilepsja i dlaczego niektórzy pacjenci cierpią na napady padaczkowe, podczas gdy inni nie mają ich wcale. Jest to również nieznane wyjaśnienie faktu, że u niektórych pacjentów napady występują rzadko, a w innych napady często powracają.

Odpowiadając na pytanie, czy padaczka jest dziedziczna, lekarze mówią o wpływie lokalizacji genetycznej. Generalnie jednak objawy padaczki są spowodowane zarówno czynnikami dziedzicznymi, jak i wpływami środowiskowymi, a także chorobami, które pacjent miał wcześniej.

Przyczyną padaczki objawowej może być guz mózgu, ropień mózgu, zapalenie opon mózgowych, zapalenie mózgu, ziarniniaki zapalne, zaburzenia naczyniowe. W przypadku kleszczowego zapalenia mózgu u pacjenta występują objawy tzw. Padaczki Kozhevnikovo. Również padaczka objawowa może wystąpić na tle zatrucia, samozatrucia.

Przyczyną urazowej padaczki jest traumatyczne uszkodzenie mózgu. Jego wpływ jest szczególnie wyraźny w przypadku powtórzenia takiego urazu. Ataki mogą pojawić się nawet kilka lat po urazie.

Formy padaczki

Klasyfikacja padaczki zależy od jej pochodzenia, a także rodzaju napadów. Umiejscowiona forma choroby (częściowa, ogniskowa) jest podświetlona. Jest to padaczka czołowa, skroniowa, skroniowa, potyliczna. Eksperci odróżniają uogólnioną epilepsję (formy idiopatyczne i objawowe).

Epilepsja idiopatyczna jest określana, jeśli jej przyczyna nie jest zidentyfikowana. Objawowa padaczka jest związana z obecnością organicznego uszkodzenia mózgu. W 50-75% przypadków występuje idiopatyczny typ choroby. Epilepsja kryptogenna jest diagnozowana, jeśli etiologia zespołów padaczkowych jest niejasna lub nieznana. Takie zespoły nie są idiopatyczną postacią choroby, ale objawowa padaczka nie może być określona przy takich zespołach.

Padaczka Jacksona jest formą choroby, w której pacjent ma napady somatotoryczne lub somatosensoryczne. Takie ataki mogą być zarówno ogniskowe, jak i rozciągać się na inne części ciała.

Biorąc pod uwagę przyczyny, które wywołują początek ataków, lekarze określają pierwotne i wtórne (nabyte) formy choroby. Wtórna padaczka rozwija się pod wpływem wielu czynników (choroba, ciąża).

Padaczka pourazowa objawia się drgawkami u pacjentów, którzy wcześniej doznali obrażeń mózgu w wyniku urazu głowy.

Epilepsja alkoholowa rozwija się u tych, którzy systematycznie spożywają alkohol. Ten stan jest komplikacją alkoholizmu. Charakteryzuje się ostrymi napadami drgawkowymi, które są okresowo powtarzane. Co więcej, po pewnym czasie takie napady pojawiają się już niezależnie od tego, czy pacjent spożywał alkohol.

Noc epilepsji objawia się atakiem choroby we śnie. W wyniku charakterystycznych zmian w aktywności mózgu u niektórych pacjentów we śnie rozwijają się objawy ataku - gryzienie języka, utrata moczu itp.

Jednak jakakolwiek forma choroby nie objawia się u pacjenta, ważne jest, aby każda osoba wiedziała, w jaki sposób pierwsza pomoc okazuje się podczas ataku. W końcu, jak pomóc z padaczką jest czasami konieczne dla tych, którzy mają zajęcia w miejscu publicznym. Jeśli u pacjenta wystąpi napad drgawkowy, należy zadbać o to, aby nie przeszkadzały mu drogi oddechowe, aby zapobiec ugryzieniu i upuszczeniu języka oraz zapobiec obrażeniom ciała pacjenta.

Rodzaje napadów

W większości przypadków pierwsze objawy choroby pojawiają się u ludzi w dzieciństwie lub w okresie dojrzewania. Stopniowo zwiększa się intensywność i częstość napadów. Często przerwy między napadami są zmniejszone z kilku miesięcy do kilku tygodni lub dni. W przebiegu rozwoju choroby napady często zmieniają się znacznie.

Eksperci identyfikują kilka rodzajów napadów. W przypadku uogólnionych (dużych) napadów drgawkowych u pacjenta pojawiają się wyraźne drgawki. Z reguły przed atakiem pojawiają się jego prekursory, które można zaobserwować za kilka godzin, a kilka dni przed atakiem. Zwiastuny to wysoka pobudliwość, drażliwość, zmiany w zachowaniu, apetyt. Przed rozpoczęciem napadu często obserwuje się u pacjentów aurę.

Aura (stan przed napadem) manifestuje się inaczej u różnych pacjentów z epilepsją. Aura zmysłowa to pojawianie się obrazów wzrokowych, halucynacji węchowych i słuchowych. Atmosfera psychiczna przejawia się w doświadczeniu horroru, błogości. Aura wegetatywna charakteryzuje się zmianami w funkcjonowaniu i stanie narządów wewnętrznych (kołatanie serca, ból w nadbrzuszu, nudności itp.). Aura silnika wyraża się przez pojawienie się automatyzmu motorycznego (ruchy rąk i nóg, opadanie głowy itp.). Poprzez aurę mowy, osoba z reguły wypowiada bezsensowne oddzielne słowa lub wykrzykniki. Wrażliwa aura jest wyrażana przez parestezje (uczucie zimna, drętwienie, itp.).

Kiedy zaczyna się atak, pacjent może krzyczeć i wydawać dziwne odgłosy chrząkania. Osoba upada, traci przytomność, jego ciało jest rozciągnięte i zaciśnięte. Oddychanie spowalnia bladą twarz.

Następnie drgania pojawiają się w całym ciele lub tylko w kończynach. W tym samym czasie źrenice rozszerzają się, ciśnienie krwi gwałtownie rośnie, ślinę wypuszcza się z ust, osoba się poci, krew unosi się do twarzy. Czasami mimowolnie wydalany jest mocz i kał. Pacjent w pasie może gryźć swój język. Wtedy mięśnie rozluźniają się, skurcze znikają, oddech staje się głębszy. Świadomość stopniowo powraca, ale senność i oznaki zakłopotania pozostają przez około jeden dzień. Fazy ​​opisane w uogólnionych napadach mogą pojawić się w innej kolejności.

Pacjent nie pamięta takiego ataku, czasami jednak zachowują się wspomnienia aury. Czas trwania napadu wynosi od kilku sekund do kilku minut.

Rodzaj uogólnionego napadu padaczkowego to drgawki gorączkowe, które występują u dzieci poniżej czwartego roku życia, pod warunkiem wysokiej temperatury ciała. Ale najczęściej jest tylko kilka takich ataków, które nie przekształcają się w prawdziwą epilepsję. W rezultacie istnieje opinia specjalistów, że drgawki gorączkowe nie mają zastosowania do epilepsji.

W przypadku napadów ogniskowych bierze udział tylko jedna część ciała. Są motoryczne lub zmysłowe. Przy takich atakach człowiek ma konwulsje, paraliż lub patologiczne doznania. Kiedy przejawy Jacksona napady padaczkowe przenoszą się z jednej części ciała do drugiej.

Po ustąpieniu skurczów kończyn występuje niedowład przez około jeden dzień. Jeśli takie drgawki występują u osób dorosłych, po nich następują organiczne uszkodzenia mózgu. Dlatego bardzo ważne jest, aby skontaktować się ze specjalistami natychmiast po zajęciem.

Również pacjenci z padaczką często mają małe napady drgawkowe, w których dana osoba traci przytomność przez pewien czas, ale jednocześnie nie upada. W ciągu kilku sekund ataku na twarzy pacjenta pojawia się konwulsyjne szarpnięcie, obserwuje się bladość twarzy i osoba patrzy na jeden punkt. W niektórych przypadkach pacjent może zawirować w jednym miejscu, wypowiadać niespójne wyrażenia lub słowa. Po zakończeniu ataku osoba nadal robi to, co robił wcześniej, i nie pamięta, co się z nim stało.

Padaczka temporalna charakteryzuje się polimorficznymi paroksyzmami, przed którymi z reguły obserwuje się wegetatywną aurę przez kilka minut. Kiedy napadowy pacjent podejmuje niewyjaśnione działania, a ponadto może czasami być niebezpieczny dla innych. W niektórych przypadkach występują poważne zmiany osobowości. W okresie między atakami pacjent ma poważne zaburzenia autonomiczne. W większości przypadków choroba jest przewlekła.

Rozpoznanie epilepsji

Przede wszystkim w procesie ustalania diagnozy ważne jest przeprowadzenie szczegółowego badania zarówno pacjenta, jak i jego bliskich osób. Tutaj ważne jest, aby dowiedzieć się wszystkich szczegółów dotyczących jego dobrego samopoczucia, zapytać o cechy napadów. Ważną informacją dla lekarza są dane na temat tego, czy w rodzinie występowały epilepsje, kiedy zaczęły się pierwsze napady, jaka jest ich częstotliwość.

Zbieranie wywiadu jest szczególnie ważne, jeśli występuje epilepsja dziecięca. Objawy u dzieci z objawami tej choroby, rodzice powinni być podejrzani tak wcześnie, jak to możliwe, jeśli istnieją ku temu powody. Objawy padaczki u dzieci wydają się podobne do choroby u dorosłych. Jednak diagnoza często utrudnia fakt, że objawy opisane przez rodziców często wskazują na inne choroby.

Następnie lekarz przeprowadza badanie neurologiczne, określające, czy pacjent ma ból głowy, a także szereg innych objawów wskazujących na rozwój organicznego uszkodzenia mózgu.

Pacjent musi mieć obrazowanie rezonansem magnetycznym, co pozwala wykluczyć choroby układu nerwowego, które mogłyby wywołać drgawki.

W procesie elektroencefalografii rejestruje się aktywność elektryczną mózgu. U pacjentów z padaczką w takim badaniu ujawniają się zmiany - aktywność epileptyczna. Jednak w tym przypadku ważne jest, aby wyniki badania zostały uznane przez doświadczonego specjalistę, ponieważ aktywność epileptyczną odnotowuje się u około 10% zdrowych osób. Między napadami padaczkowymi pacjenci mogą doświadczać prawidłowego wzorca EEG. Dlatego lekarze często za pomocą szeregu metod wywołują patologiczne impulsy elektryczne w korze mózgowej, a następnie prowadzą badania.

W procesie ustalania diagnozy bardzo ważne jest, aby dowiedzieć się, jaki rodzaj napadu występuje u pacjenta, ponieważ to decyduje o konkretnym leczeniu. Ci pacjenci, którzy mają różne typy napadów, są przepisywani na leczenie za pomocą kombinacji leków.

Leczenie padaczki

Leczenie padaczki jest bardzo czasochłonnym procesem, który nie jest podobny do leczenia innych dolegliwości. W związku z tym schemat leczenia padaczki powinien zostać ustalony przez lekarza po rozpoznaniu. Leki na padaczkę należy przyjmować natychmiast po przeprowadzeniu wszystkich badań. Nie chodzi o to, jak leczyć epilepsję, ale przede wszystkim o zapobieganie postępowi choroby i przejawom nowych napadów. Ważne jest, aby zarówno pacjent, jak i jego bliscy ludzie jasno wyjaśnili znaczenie takiego leczenia, a także aby sprecyzowali wszystkie inne punkty, w szczególności fakt, że padaczki nie można leczyć wyłącznie za pomocą środków ludowych.

Leczenie choroby jest zawsze długotrwałe, a przyjmowanie leków powinno być regularne. Dawka określa częstotliwość napadów, czas trwania choroby, a także szereg innych czynników. W przypadku niepowodzenia leczenia leki są zastępowane innymi. Jeśli wynik leczenia jest pozytywny, dawka leków stopniowo i bardzo ostrożnie zmniejsza się. W procesie terapii konieczne jest monitorowanie stanu fizycznego osoby.

W leczeniu epilepsji stosuje się różne grupy leków: leki przeciwdrgawkowe, nootropowe, psychotropowe, witaminy. Ostatnio lekarze stosują środki uspokajające, które działają relaksująco na mięśnie.

W leczeniu tej choroby ważne jest przestrzeganie zrównoważonego trybu pracy i odpoczynku, prawidłowe odżywianie, eliminacja alkoholu, a także innych czynników wywołujących drgawki. Chodzi o przepięcie, brak snu, głośną muzykę itp.

Przy właściwym podejściu do leczenia, przestrzeganiu wszystkich zasad, a także przy udziale bliskich, stan pacjenta ulega znacznej poprawie i ustabilizowaniu.

W leczeniu dzieci z epilepsją najważniejszą kwestią jest poprawność podejścia rodziców do jego wdrożenia. W epilepsji u dzieci szczególną uwagę zwraca się na dawkowanie leków i ich korektę w miarę wzrostu dziecka. Początkowo lekarz powinien kierować się stanem dziecka, które zaczęło przyjmować określony lek, ponieważ niektóre leki mogą powodować reakcje alergiczne i zatrucie organizmu.

Rodzice powinni wziąć pod uwagę, że prowokujące czynniki wpływające na występowanie napadów to szczepienie, gwałtowny wzrost temperatury, infekcja, zatrucie, TBI.

Warto skonsultować się z lekarzem przed rozpoczęciem leczenia innymi lekami, ponieważ nie można ich łączyć z lekami przeciwpadaczkowymi.

Kolejny ważny punkt - dbać o stan psychiczny dziecka. Należy, o ile to możliwe, wyjaśnić mu cechy choroby i upewnić się, że dziecko czuje się komfortowo w zespole dziecięcym. Powinni być świadomi swojej choroby i być w stanie pomóc mu podczas ataku. A dziecko musi sobie uświadomić, że nie ma nic strasznego w swojej chorobie i nie musi się wstydzić z powodu tej choroby.

Zapobieganie

Aby uniknąć drgawek, pacjenci powinni całkowicie wyeliminować alkohol, palić papierosy, w pełni zasypiać każdego dnia. Konieczne jest przestrzeganie diety, w której przeważają produkty mleczne i warzywne. Ważne jest prawidłowy sposób życia w ogóle i uważna postawa człowieka wobec stanu ciała.

Padaczka: objawy i leczenie

Epilepsja - główne objawy:

  • Ból głowy
  • Skurcze
  • Zaburzenia krążenia
  • Drażliwość
  • Upośledzenie pamięci
  • Napady padaczkowe
  • Złe samopoczucie

Taka choroba, jak padaczka, jest przewlekła, podczas gdy charakteryzuje się występowaniem spontanicznych, rzadko występujących krótkoterminowych epizodów napadów padaczkowych. Należy zauważyć, że epilepsja, której objawy są bardzo wyraźne, jest jedną z najczęstszych chorób neurologicznych - na przykład, co setna osoba na naszej planecie doświadcza nawracających napadów padaczkowych.

Epilepsja: główne cechy choroby

Rozważając przypadki epilepsji, można zauważyć, że ona sama ma charakter choroby wrodzonej. Z tego powodu jej pierwsze ataki występują u dzieci i młodzieży, odpowiednio 5-10 i 12-18 lat. W tej sytuacji nie stwierdza się uszkodzeń w substancji mózgowej - zmienia się jedynie aktywność elektryczna właściwa komórkom nerwowym. Występuje również spadek progu pobudliwości w mózgu. W tym przypadku epilepsja jest określana jako pierwotna (lub idiopatyczna), jej przebieg jest łagodny, a także jest podatny na skuteczne leczenie. Ważne jest również, że w przypadku pierwotnej epilepsji, która rozwija się zgodnie ze wskazanym scenariuszem, pacjent z wiekiem może całkowicie wyeliminować stosowanie tabletek jako konieczność.

Jako kolejna postać epilepsji epilepsja jest wtórna (lub objawowa). Jego rozwój następuje po uszkodzeniu mózgu i jego struktury w szczególności lub w przypadku zaburzeń metabolicznych w nim. W tym ostatnim przypadku występowaniu wtórnej padaczki towarzyszy złożona seria czynników patologicznych (niedorozwój struktur mózgu, urazowe uszkodzenia mózgu, udary, uzależnienie w takiej czy innej formie, nowotwory, infekcje itp.). Rozwój tej postaci epilepsji może wystąpić niezależnie od wieku, leczenie choroby w tym przypadku jest znacznie trudniejsze. Tymczasem całkowite wyleczenie jest również możliwym wynikiem, ale tylko wtedy, gdy podstawowa choroba, która wywołała epilepsję, została całkowicie wyeliminowana.

Innymi słowy, epilepsja jest podzielona na dwie grupy w zależności od występowania - jest to nabyta padaczka, której objawy zależą od przyczyn źródłowych (spisane traumy i choroby) oraz padaczki dziedzicznej, które odpowiednio występują z powodu przekazywania informacji genetycznej dzieciom od rodziców.

Rodzaje ataków epilepsji

Manifestacje padaczki pojawiają się, jak zauważyliśmy, w postaci napadów, podczas gdy mają one własną klasyfikację:

  • W oparciu o przyczynę wystąpienia (pierwotna padaczka i wtórna padaczka);
  • Na podstawie położenia początkowego ogniska, charakteryzującego się nadmierną aktywnością elektryczną (głębokie części mózgu, lewa lub prawa półkula);
  • W oparciu o wariant, który tworzy rozwój wydarzeń w procesie ataku (z utratą przytomności lub bez niej).

Dzięki uproszczonej klasyfikacji napadów padaczkowych napady są uogólnionymi napadami częściowymi.

Uogólnione napady padaczkowe charakteryzują się napadami, w których dochodzi do całkowitej utraty przytomności, a także kontrolą wykonywanych czynności. Powodem tej sytuacji jest nadmierna charakterystyka aktywacji głębokich części mózgu, która prowokuje późniejszy udział całego mózgu. Nie jest wcale obowiązkowy wynik tego stanu, wyrażony w upadku, ponieważ napięcie mięśniowe jest zakłócane tylko w rzadkich przypadkach.

W odniesieniu do tego rodzaju napadów, jako napadów częściowych, tutaj można zauważyć, że są one charakterystyczne dla 80% całkowitej liczby dorosłych i 60% dzieci. Częściowa padaczka, której objawy pojawiają się podczas powstawania zmiany o nadmiernej pobudliwości elektrycznej w określonym obszarze kory mózgowej, jest bezpośrednio zależna od lokalizacji tej zmiany. Z tego powodu objawy padaczki mogą mieć charakter motoryczny, umysłowy, autonomiczny lub wrażliwy (dotykowy).

Należy zauważyć, że padaczka częściowa, jako miejscowa i ogniskowa padaczka, której objawy stanowią odrębną grupę chorób, ma metaboliczne lub morfologiczne uszkodzenie określonej części mózgu w ich własnych podstawach rozwojowych. Mogą być spowodowane różnymi czynnikami (urazy mózgu, infekcje i zmiany zapalne, dysplazja naczyniowa, ostre zaburzenia krążenia mózgowego itp.).

Kiedy dana osoba znajduje się w świadomości, ale z utratą kontroli nad określoną częścią ciała lub gdy pojawiają się wrażenia wcześniej nietypowe, jest to proste dopasowanie. Jeśli dochodzi do naruszenia świadomości (z częściową utratą tego), a także braku zrozumienia przez osobę dokładnie tego, gdzie jest i co się z nim dzieje w danym momencie, jeśli nie jest możliwe nawiązanie z nim kontaktu, to jest to atak. Podobnie jak w przypadku prostego ataku, w tym przypadku ruchy o niekontrolowanym charakterze są wykonywane w jednej lub drugiej części ciała, a często następuje imitacja specyficznie ukierunkowanych ruchów. Tak więc osoba może się uśmiechać, chodzić, śpiewać, mówić, "uderzać w piłkę", "nurkować" lub kontynuować akcję, którą rozpoczął przed atakiem.

Każdy rodzaj napadu jest krótkotrwały, trwający do trzech minut. Niemal każdemu z ataków towarzyszy senność i dezorientacja po jej zakończeniu. W związku z tym, jeśli podczas ataku doszło do całkowitej utraty przytomności lub nastąpiły naruszenia, osoba ta nie pamięta nic o nim.

Główne objawy padaczki

Jak już wspomniano, epilepsja ogólnie charakteryzuje się występowaniem rozległego napadu drgawkowego. Zaczyna się z reguły nagle i bez żadnego logicznego związku z czynnikami typu zewnętrznego.

W niektórych przypadkach możliwe jest określenie czasu wystąpienia takiego ataku. W ciągu jednego lub dwóch dni epilepsja, której wczesne objawy są wyrażane w ogólnym złym samopoczuciu, wskazuje również na zaburzenia apetytu i snu, bóle głowy i nadmierną drażliwość jako ich szybkie prekursory. W wielu przypadkach pojawieniu się napadu towarzyszy pojawienie się aury - dla tego samego pacjenta jej postać definiowana jest jako stereotypowa na wyświetlaczu. Aura trwa kilka sekund, po czym następuje utrata przytomności, być może upadek, któremu często towarzyszy osobliwy krzyk, wywołany skurczem powstającym w głośni podczas skurczu mięśni klatki piersiowej i przepony.

W tym samym czasie dochodzi do drgawek tonicznych, w których zarówno pień, jak i kończyny, będąc w stanie napięcia, są wyciągane, a głowa jest odrzucana. Oddychanie jest opóźnione, podczas gdy żyły w okolicy szyi puchną. Twarz nabiera bladości śmierci, szczęki pod wpływem skurczów są ściśnięte. Czas trwania fazy tonicznej napadu wynosi około 20 sekund, po których występują już konwulsje kloniczne, objawiające się w gwałtownych skurczach mięśni tułowia, kończyn i szyi. W tej fazie napadu, trwającej do 3 minut, oddychanie często staje się chrypką i hałasem, co tłumaczy się nagromadzeniem śliny, a także przyklejeniem języka. Jest również uwalnianie piany z jamy ustnej, często z krwią, która pojawia się z powodu gryzienia w policzek lub język.

Stopniowo zmniejsza się częstotliwość napadów, a ich koniec prowadzi do złożonego zwiotczenia mięśni. Okres ten charakteryzuje się brakiem reakcji na jakiekolwiek bodźce, niezależnie od intensywności ich oddziaływania. Uczniowie są w stanie rozszerzonym, nie ma reakcji na działanie światła. Odruchy typu głębokiego i ochronnego nie są powodowane, jednak często zdarza się oddawanie moczu o charakterze mimowolnym. Biorąc pod uwagę epilepsję, nie można nie zauważyć ogromu jego odmian, a każdy z nich charakteryzuje się własnymi cechami.

Padaczka noworodkowa: Objawy

W tym przypadku epilepsja noworodków, których objawy występują na tle podwyższonej temperatury, definiowana jest jako padaczka przerywana. Powodem tego jest ogólny charakter napadów, w których drgawki przechodzą z jednej kończyny na drugą i z jednej połowy ciała na drugą.

Zwykle nie występuje zwykłe tworzenie się piany dla dorosłych, a także gryzienie języka. Jest to również niezwykle rzadka padaczka, której objawy u niemowląt określa się jako faktyczne zjawisko charakterystyczne dla starszych dzieci i dorosłych, objawiające się w postaci mimowolnego oddawania moczu. Nie ma również snu po ataku. Nawet po powrocie świadomości możliwe jest ujawnienie charakterystycznej słabości po lewej lub prawej stronie ciała, czas jej trwania może wynosić nawet kilka dni.

Obserwacje wskazują, że dzieci cierpią na epilepsję z objawami wskazującymi na napad padaczkowy, które są ogólną drażliwością, bólem głowy i zaburzeniami apetytu.

Padaczka czasowa: objawy

Padaczka temporalna pojawia się z powodu wpływu pewnej liczby przyczyn, jednak istnieją podstawowe czynniki przyczyniające się do jej powstawania. Są to zatem obrażenia porodowe, a także uszkodzenie mózgu, które rozwija się od najmłodszych lat z powodu urazów, w tym procesów zapalnych i innych rodzajów zdarzeń.

Padaczka temporalna, której objawy ulegają ekspresji w polimorficznych paroksyzmach z osobliwą aurą poprzedzającą, ma czas trwania rzędu kilku minut. Najczęściej charakteryzuje się następującymi cechami:

  • Odczucia brzucha (nudności, bóle brzucha, zwiększona perystaltyka);
  • Objawy kardiologiczne (bicie serca, ból w sercu, arytmia);
  • Skrócenie oddechu;
  • Występowanie mimowolnych zjawisk w postaci pocenia się, połykania, żucia itp.
  • Pojawienie się zmian w świadomości (utrata myśli komunikacyjnych, dezorientacja, euforia, spokój, panika, lęki);
  • Wykonywanie działań podyktowanych chwilową zmianą świadomości, brakiem motywacji w działaniach (rozbieranie się, podnoszenie przedmiotów, próbowanie ucieczki itp.);
  • Częste i poważne zmiany osobiste, wyrażone w napadowych zaburzeniach nastroju;
  • Znaczący rodzaj zaburzeń autonomicznych powstających w przerwach między atakami (zmiana ciśnienia, upośledzona termoregulacja, różne rodzaje reakcji alergicznych, zaburzenia typu metaboliczno-endokrynnego, zaburzenia funkcji seksualnych, zaburzenia w metabolizmie soli i wody, itp.).

Najczęściej choroba ma przewlekły przebieg z charakterystyczną tendencją do stopniowego postępu.

Padaczka u dzieci: objawy

Taki problem jak padaczka u dzieci, których symptomy są już znane w ogólnej formie, ma swoje cechy. Tak więc u dzieci jest to znacznie częstsze niż u dorosłych, a jego przyczyny mogą różnić się od podobnych przypadków padaczki dorosłych, a ostatecznie nie każdemu napadowi występującemu wśród dzieci przypisuje się taką diagnozę jak padaczka.

Główne (typowe) objawy, jak również objawy napadów padaczki u dzieci, wyrażono w następujący sposób:

  • Konwulsje wyrażone w rytmicznych skurczach charakterystycznych dla mięśni ciała;
  • Tymczasowe trzymanie oddechu, mimowolne oddawanie moczu, a także utrata kału;
  • Utrata przytomności;
  • Niezwykle silne napięcie mięśniowe ciała (prostowanie nóg, zginanie ramion). Zaburzenie ruchów dowolnej części ciała, wyrażone w drganiu nóg lub ramion, marszczenie lub pociągnięcie warg, upuszczenie oka, zmuszenie jednej strony głowy do odwrócenia.

Oprócz typowych postaci padaczka u dzieci, podobnie jak padaczka u nastolatków i jej objawy, mogą być wyrażane w postaciach innego rodzaju, których cechy nie są natychmiast rozpoznawane. Na przykład epilepsja nieobecności.

Epilepsja nieobecna: objawy

Termin nieobecność z języka francuskiego oznacza "nieobecność". W tym przypadku, gdy następuje atak upadku i nie ma drgawek, dziecko po prostu przestaje reagować na zdarzenia, które się dzieje. W przypadku epilepsji nieobecności występują następujące objawy:

  • Nagłe zanikanie, przerwanie aktywności;
  • Nieobecne lub stałe spojrzenie skupione w jednym punkcie;
  • Niemożliwość przyciągnięcia uwagi dziecka;
  • Kontynuacja akcji rozpoczętej przez dziecko po ataku z wyjątkiem czasu z atakiem z pamięci.

Często diagnoza ta ma około 6-7 lat, podczas gdy dziewczynki chorują częściej niż dwa razy częściej niż chłopcy. W 2/3 przypadków odnotowuje się dzieci z rodziną z chorobą. Średnio epilepsja nieobecności i objawy trwają do 6,5 roku, stają się coraz rzadsze i zanikają lub z czasem stają się kolejną postacią choroby.

Padaczka Rolanda: objawy

Ten typ padaczki jest jedną z najczęstszych postaci, które są istotne dla dzieci. Charakteryzuje się manifestacją głównie w wieku 3-13 lat, a szczyt jej manifestacji przypada na około 7-8 lat. Debiut choroby dla 80% całkowitej liczby pacjentów pojawia się w ciągu 5-10 lat, i, w przeciwieństwie do poprzedniej, epilepsji nieobecności, różni się tym, że około 66% pacjentów z nią to chłopcy.

Padaczka Rolanda, której objawy są w rzeczywistości typowe, przejawia się w następujących warunkach:

  • Pojawienie się aury somatosensorycznej (1/5 ogólnej liczby przypadków). Charakteryzuje się parestezją (niezwykłe uczucie drętwienia skóry) mięśni krtani i gardła, policzków, gdy jest jednostronnie zlokalizowany, a także drętwienie dziąseł, policzków, a czasem języka;
  • Występowanie klonalnych, jednostronnych napadów toniczno-klonicznych. W tym przypadku występują również mięśnie twarzy, w niektórych przypadkach skurcze mogą rozprzestrzeniać się na nogę lub ramię. Zaangażowanie języka, warg i mięśni gardłowych prowadzi do opisu przez dziecko doznań w postaci "przesuwania się w kierunku szczęki", "szczękania zębów", "drżenia języka".
  • Trudności w mowie. Wyrażają się one w wykluczeniu możliwości wymawiania słów i dźwięków, zaś zaprzestanie wypowiedzi może nastąpić na samym początku ataku lub przejawia się w trakcie jego rozwoju;
  • Obfite wydzielanie śliny (nadmierne ślinienie).

Charakterystyczną cechą tego typu epilepsji jest również to, że występuje głównie w nocy. Z tego powodu określa się go także jako epilepsję nocną, której objawy w 80% całkowitej liczby pacjentów przypadają w pierwszej połowie nocy, a tylko 20% w stanie czuwania i snu. Napady nocne mają pewne cechy, które na przykład leżą w ich względnie krótkim czasie trwania, jak również tendencję do późniejszego uogólniania (rozprzestrzenianie się procesu przez narząd lub organizm z ogniska, które ma ograniczoną skalę).

Padaczka miokloniczna: objawy

Ten typ padaczki, taki jak padaczka miokloniczna, której objawy charakteryzują się połączeniem drgania z wyraźnymi napadami padaczkowymi, jest również znany jako padaczka miokloniczna. Ten rodzaj choroby obojga płci jest uderzający, podczas gdy morfologiczne badania komórkowe komórek rdzenia kręgowego i mózgu, a także wątroby, serca i innych narządów ujawniają w tym przypadku odkładanie się węglowodanów.

Choroba rozpoczyna się w wieku 10 do 19 lat, charakteryzuje się objawami w postaci napadów padaczkowych. Później pojawiają się miokloni (skurcze mięśni o charakterze mimowolnym w pełnej lub częściowej objętości, z lub bez wywołania efektu motorycznego), które określa nazwę choroby. Zmiany mentalne to często debiuty. Częstotliwość napadów jest różna - może występować zarówno codziennie, jak i w odstępach kilka razy w miesiącu lub mniej (przy odpowiednim leczeniu). Świadomość wraz z napadami są również możliwe.

Padaczka pourazowa: objawy

W tym przypadku padaczka pourazowa, której objawy charakteryzują się, podobnie jak w innych przypadkach, drgawkami, jest bezpośrednio związana z uszkodzeniem mózgu spowodowanym urazem głowy.

Rozwój tego typu padaczki dotyczy 10% osób, które doznały poważnych urazów głowy z wyjątkiem penetrujących ran do mózgu. Prawdopodobieństwo wystąpienia epilepsji wzrasta wraz z penetracją urazu mózgu do 40%. Objawy charakterystycznych objawów są możliwe nawet po kilku latach od momentu urazu i zależą bezpośrednio od miejsca z patologiczną aktywnością.

Epilepsja alkoholowa: objawy

Epilepsja alkoholowa jest komplikacją charakterystyczną dla alkoholizmu. Choroba przejawia się w drgawkowych napadach, które występują nagle. Początek ataku charakteryzuje się utratą przytomności, po której twarz nabiera silnej bladości i stopniowej sinicy. Często z ust w napadzie pojawia się piana, pojawiają się wymioty. Zaprzestaniu napadów towarzyszy stopniowy powrót świadomości, po którym często pacjent zasypia do kilku godzin.

Epilepsja alkoholowa wyraża się w następujących objawach:

  • Utrata przytomności, omdlenie;
  • Skurcze;
  • Ciężki ból, "palenie";
  • Spłaszczanie mięśni, uczucie ściśnięcia, napięcie skóry.

Występowanie drgawek może wystąpić w ciągu kilku pierwszych dni po zaprzestaniu spożywania alkoholu. Atakom często towarzyszą halucynacje charakterystyczne dla alkoholizmu. Przyczyną epilepsji jest długotrwałe zatrucie alkoholem, szczególnie w przypadku stosowania substytutów. Dodatkowym impulsem może być traumatyczne uszkodzenie mózgu, choroba zakaźna i miażdżyca.

Padaczka niekonwulsyjna: objawy

Niekonwulsyjna postać drgawek w padaczce jest dość częstym wariantem jej rozwoju. Padaczka niekonwulsyjna, której objawy można wyrazić, na przykład, w świadomości zmierzchu, objawia się nagle. Jego czas trwania jest rzędu kilku minut do kilku dni z takim samym nagłym zniknięciem.

W tym przypadku występuje zwężenie świadomości, w którym z różnych przejawów charakterystycznych dla świata zewnętrznego tylko ta część fenomenu (obiektów), które są znaczące emocjonalnie, jest postrzegana przez chorych. Z tego samego powodu powszechne są halucynacje i różne złudzenia. W halucynacjach postać jest niezwykle przerażająca, gdy barwią swoją wizualną postać w ponurych tonach. Ten stan może sprowokować atak na innych z powodu obrażeń, często sytuacja jest fatalna. Ten typ padaczki charakteryzuje się zaburzeniami psychicznymi, odpowiednio, emocje manifestują się w skrajnym stopniu ich ekspresji (wściekłość, przerażenie, rzadziej - ekstaza i ekstaza). Po atakach pacjenci z tym, co się z nimi dzieje, zapominają, resztkowe wspomnienia zdarzeń mogą pojawiać się znacznie rzadziej.

Padaczka: pierwsza pomoc

Padaczka, której pierwsze objawy mogą przerazić nieprzygotowaną osobę, wymaga pewnej ochrony dla pacjenta przed otrzymaniem możliwych obrażeń podczas napadu. Z tego powodu podczas epilepsji pierwsza pomoc zapewnia pacjentowi miękką i płaską powierzchnię pod nią, dla której miękkie rzeczy lub ubrania są umieszczone pod ciałem. Ważne jest, aby uwolnić ciało pacjenta od przedmiotów dokręcania (przede wszystkim dotyczy klatki piersiowej, szyi i talii). Głowę należy obrócić w bok, zapewniając najbardziej wygodną pozycję do wydychania wymiocin i śliny.

Nogi i dłonie powinny być trzymane trochę, dopóki napad padnie, bez przeciwdziałania napadom. Aby uchronić język od ukąszeń, a także zębów przed możliwymi złamaniami, włożyć coś miękkiego do ust (serwetka, chusteczka). Przy zamkniętych szczękach nie powinny być otwierane. Wody nie można podać podczas ataku. Zasypiając po napadzie, pacjent nie powinien być budzony.

Padaczka: leczenie

W leczeniu epilepsji istnieją dwa główne przepisy. Pierwszym z nich jest zindywidualizowany wybór skutecznego typu leków z ich dawkami, a drugi to długoterminowe postępowanie z pacjentami wymagającymi podawania i zmiany dawek. Ogólnie rzecz biorąc, leczenie koncentruje się na stworzeniu odpowiednich warunków, które zapewniają odzyskanie i normalizację stanu osoby na poziomie psycho-emocjonalnym z korektą upośledzenia funkcji niektórych narządów wewnętrznych, czyli leczenie padaczki koncentruje się na przyczynach wywołujących charakterystyczne objawy wraz z ich eliminacją.

Aby zdiagnozować chorobę, należy zwrócić się do neurologa, który przy odpowiedniej obserwacji pacjenta indywidualnie dobierze odpowiednie rozwiązanie. Jeśli chodzi o częste zaburzenia psychiczne o charakterze mentalnym, w tym przypadku leczenie przeprowadza psychiatra.

Jeśli uważasz, że masz epilepsję i objawy charakterystyczne dla tej choroby, możesz pomóc lekarzom: neurologowi, psychiatrze.

Sugerujemy również skorzystanie z naszej internetowej usługi diagnostyki chorób, która wybiera możliwe choroby w oparciu o wprowadzone objawy.

Kiła neuronowa to schorzenie natury wenerycznej, które zakłóca działanie niektórych narządów wewnętrznych, a jeśli nie jest leczone szybko, może w krótkim czasie rozprzestrzenić się na układ nerwowy. Często występuje na dowolnym etapie kiły. Obserwuje się progresję kiły napięcia objawiającą się takimi objawami, jak napady ciężkich zawrotów głowy, osłabienie mięśni, występowanie drgawek, paraliż kończyn i otępienie.

Tężec jest jedną z najniebezpieczniejszych chorób infekcyjnej natury narażenia, charakteryzującą się uwalnianiem toksyn, a także znaczną szybkością przebiegu klinicznego. Tężec, którego objawy pojawiają się również w uszkodzeniu układu nerwowego w połączeniu z uogólnionymi drgawkami i napięciem tonicznym powstającym w mięśniach szkieletowych, jest niezwykle poważną chorobą - wystarczy wyizolować statystyki dotyczące śmiertelności, które osiągają około 30-50%.

Zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych jest patologicznym procesem, który atakuje mózg i jego błonę. Najczęściej choroba jest powikłaniem zapalenia mózgu i zapalenia opon mózgowych. Jeśli czas nie angażuje się w leczenie, to powikłanie może mieć niekorzystne rokowanie ze skutkiem śmiertelnym. Objawy choroby są różne dla każdej osoby, ponieważ wszystko zależy od stopnia uszkodzenia centralnego układu nerwowego.

Guzkowe zapalenie osierdzia jest chorobą atakującą naczynia o małym i średnim kalibrze. W oficjalnej medycynie choroba określana jest mianem martwiczego zapalenia naczyń. Istnieje nazwa zapalenia około tętniczego, choroba Kussmaul-Meiera, zapalenie wątroby. W miarę rozwoju patologii tworzą się tętniaki, powtarzające się uszkodzenia nie tylko tkanek, ale także narządów wewnętrznych.

Hipomagnezemia jest stanem patologicznym, który charakteryzuje się obniżeniem poziomu magnezu w organizmie pod wpływem różnych czynników etiologicznych. To z kolei prowadzi do postępu ciężkich patologii, w tym neurologicznych i sercowo-naczyniowych.

Dzięki ćwiczeniom i wstrzemięźliwości większość ludzi może obejść się bez medycyny.

Ponadto, O Depresji